Plan wydarzeń w punktach

Plan wydarzeń w "Lalce" Bolesława Prusa – szczegółowe streszczenie rozdziałów

"Lalka" Bolesława Prusa to monumentalna powieść realistyczna, której akcja rozgrywa się w Warszawie lat 70. XIX wieku. Poniższy plan wydarzeń obejmuje wszystkie istotne zdarzenia fabularne, przedstawione chronologicznie według struktury rozdziałów. Szczegółowe streszczenie "Lalki" rozdział po rozdziale pozwala prześledzić losy Stanisława Wokulskiego, jego nieszczęśliwą miłość do Izabeli Łęckiej oraz panoramę polskiego społeczeństwa epoki pozytywizmu.

Tom I – Plan wydarzeń

Rozdział I – Jak wyglądała firma J. Mincel i S. Wokulski przez szkło butelki?

1. W warszawskiej jadłodajni zbierają się fabrykanci, kupcy i handlarze
2. Zgromadzeni rozmawiają o Stanisławie Wokulskim, który wyjechał do Bułgarii
3. Wokulski wyjechał, aby pomnożyć majątek na wojnie turecko-rosyjskiej (1877-1878), zarabiając na dostawach broni
4. Kupcy uważają Wokulskiego za wariata, szaleńca i awanturnika
5. Fabrykanci przepowiadają mu ruinę finansową i są sceptyczni wobec jego przyszłości
6. Z rozmowy wyłania się historia życia Wokulskiego:
   • W wieku dwudziestu paru lat pracował jako subiekt u Hopfera
   • Jednocześnie uczęszczał do Szkoły Przygotowawczej, następnie do Szkoły Głównej
   • Łączył pracę z nauką
7. Po roku nauki został wyrzucony ze Szkoły Głównej za udział w powstaniu styczniowym (1863)
8. Wokulski zostaje zesłany na Syberię do Irkucka
9. W 1870 roku wraca z zesłania do Warszawy
10. Przez pół roku bezskutecznie szuka pracy
11. Dzięki wsparciu Ignacego Rzeckiego znajduje zatrudnienie w sklepie galanteryjnym u Minclów
12. Po roku pracy żeni się z wdową – panią Małgorzatą Minclową
13. Małżeństwo trwa cztery lata i jest nieznośne dla Wokulskiego
14. Po śmierci Minclowej Wokulski dziedziczy sklep galanteryjny i trzydzieści tysięcy rubli
15. Wbrew sceptycyzmowi kupców szybko pomnaża majątek – rozwija sklep i zarabia na wojnie tureckiej
16. Sklep funkcjonuje dobrze głównie dzięki Ignacemu Rzeckiemu – najbliższemu przyjacielowi Wokulskiego

Rozdział II – Rządy starego subiekta

1. Ignacy Rzecki od 25 lat mieszka w ciemnym, zagraconym pokoju przy sklepie
2. Pokój Rzeckiego nie zmienił się mimo licznych modyfikacji sklepu i otoczenia
3. Rzecki to samotnik posiadający psa, prowadzący jednostajne, powtarzalne życie
4. Opis typowego poranka Rzeckiego:
   • Budzi się o szóstej rano
   • W pół godziny szykuje się do wyjścia
   • O 6.30 wraz ze służącym otwiera sklep
5. Rzecki przedstawiony jako siwy, podstarzały człowiek całkowicie oddany pracy
6. W sklepie galanteryjnym oprócz Rzeckiego pracują trzej subiekci: Klejn, Lisiecki i Mraczewski
7. Klejn i Rzecki rozmawiają na tematy polityczne:
   • Klejn ujawnia się jako socjalista
   • Rzecki to zatwardziały bonapartysta
8. Do sklepu wchodzi Lisiecki, następnie spóźniony jak zawsze Mraczewski
9. Opis organizacji pracy w sklepie – działa od 7 rano do 8 wieczorem
10. Ostatni wychodzi Rzecki, który robi dzienny rachunek, sprawdza kasę i planuje kolejny dzień
11. Charakterystyka Rzeckiego jako dziwaka i samotnika żyjącego niespełnionymi marzeniami i ideałami bonapartyzmu
12. Ludzie wytykają go palcami, a on od nich stroni
13. Rzecki ubiera się przedziwnie i wzbudza zainteresowanie swoim strojem
14. Swoje emocje i uczucia wyraża w prowadzonym pamiętniku

Rozdział III – Pamiętnik starego subiekta

1. Pierwszy wpis z pamiętnika Ignacego Rzeckiego pisanego w pierwszej osobie
2. Rzecki opowiada o pracy w sklepie, życiu codziennym i bliskich osobach, głównie o Wokulskim
3. Rzecki wyraża rozczarowanie współczesnym światem – nie potrafi odnaleźć w nim swojego miejsca
4. Rozważania polityczne Rzeckiego – idealizuje Napoleona i ślepo wierzy w bonapartyzm
5. Wspomnienia z dzieciństwa i młodości Rzeckiego:
   • Ojciec Rzeckiego był za młodu żołnierzem, na starość woźnym w Komisji Spraw Wewnętrznych
   • Mieszkali na Starym Mieście wraz z ciotką
   • Byli biedni, ale szczęśliwi
6. Opis pokoju ojca wyklejonego portretami Napoleona, pokoju ciotki – postaciami świętych
7. Charakterystyka ojca Rzeckiego jako zaślepionego bonapartysty widzącego w Napoleonie niemal Boga
8. Ojciec wierzył, że nawet po klęsce Napoleona I i Napoleona III przyjdzie ich następca i uporządkuje świat
9. Ojciec wychowywał Ignacego, wpajając mu miłość do Napoleona
10. Ostatnie słowa umierającego ojca (1840) dotyczyły Bonapartego – czekał na niego jako wybawcę Europy
11. Po śmierci ojca ciotka i pan Raczek decydują, że młody Ignacy będzie pracował w sklepie u Mincla na Podwalu
12. Opis sklepu i jego właściciela – Jana Mincla:
    • Mincel był surowy dla pracowników, ale obrotny, pilny, oszczędny i bardzo pracowity
    • W sklepie pracowali dwaj synowie Mincla – Jan młodszy i Franc – oraz August Katz
    • Za każde przewinienie Mincel wymierzał kary cielesne, najczęściej Francowi
13. Podział obowiązków: Franc – towary kolonialne, Jan – galanteria, Katz – mydło
14. Rzecki pracował z Minclami i Katzem przez 8 lat – każdy dzień był niemal identyczny
15. Rzecki zdobył pełne zaufanie Mincla, który oprowadzał go po sklepie i zlecał prace księgowe
16. Relacje Rzeckiego z Minclem stały się bardziej rodzinne niż pracownicze
17. Jedyna wada Mincla w oczach Rzeckiego – nienawidził Napoleona
18. Pan Raczek żeni się z ciotką Ignacego
19. W 1846 roku Rzecki zostaje subiektem
20. Niedługo potem Jan Mincel umiera
21. Po śmierci Mincla synowie prowadzą sklep, w 1850 roku następuje podział:
    • Franc zostaje na Podwalu z towarami kolonialnymi
    • Jan z galanterią i mydłem przenosi się na Krakowskie Przedmieście
22. Jan Mincel młodszy żeni się z Małgorzatą Pfeifer
23. Po śmierci Jana młodszego Małgorzata wychodzi za Stanisława Wokulskiego
24. Wokulski dziedziczy majątek Minclów

Rozdział IV – Powrót

1. Niedziela, brzydka pogoda, puste ulice Warszawy
2. Rzecki jest w znakomitym humorze – interesy idą dobrze, plany przygotowane, lada dzień ma wrócić Wokulski
3. Rzecki marzy o wakacjach, których nie miał przez 25 lat pracy
4. Rzecki gra na gitarze i śpiewa romantyczną pieśń w swoim pokoju
5. Niespodziewanie do mieszkania wchodzi Wokulski, który właśnie wrócił z Bułgarii
6. Serdeczne powitanie przyjaciół – obściskują się i całują w policzki
7. Rozmowa o interesach i polityce przy winie, szynce i kawiorze
8. Wokulski zdradza Rzeckiemu wyniki wyprawy:
   • Przywiózł z wojny 250 tysięcy rubli i dużo złota
   • Wyjeżdżał z trzydziestoma tysiącami rubli
   • Pomnożył majątek dziesięciokrotnie
9. Wokulski ryzykował majątek i życie, ale szczęśliwie wrócił cało i z ogromną fortuną
10. Sukces zawdzięcza wsparciu bogatego wspólnika
11. Wokulski wyznaje, że źle się czuł w Warszawie jako kupiec – to powód wyjazdu na wojnę mimo ryzyka
12. Nie mógł znieść ostracyzmu społeczeństwa wytykającego go palcami za odziedziczenie majątku po Minclach
13. Nikt nie dostrzegał, że własną pracą podwoił odziedziczoną fortunę
14. Wokulski wyznaje niechęć do pracy w sklepie – uważa ją za niewiele wartą
15. Rozmowa o Tomaszu Łęckim – bankrucie kupującym na kredyt w sklepie Wokulskiego
16. Wokulski wypytuje o córkę Łęckiego – Izabelę
17. Szczere wyznanie o tęsknocie i samotności dotykającej go zarówno w Bułgarii, jak i w Polsce
18. Przeniesienie się do sklepu, gdzie Wokulski przegląda listę dłużników
19. Wokulski odnajduje na liście dłużników nazwisko Łęckich

Rozdział V – Demokratyzacja pana i marzenia panny z towarzystwa

1. Prezentacja Tomasza Łęckiego i jego córki Izabeli
2. Tomasz z córką Izabelą i kuzynką Florentyną mieszka w wynajmowanym, luksusowym lokalu w Alejach Ujazdowskich
3. Łęcki posiada również kamienicę z lokatorami
4. Charakterystyka Tomasza Łęckiego:
   • Elegancki i wytworny arystokrata z bogatego rodu
   • Utracił majątek swój i rodziny przez wydarzenia polityczne i własną rozrzutność
5. Licytacja kamienicy Łęckich – przepada posag Izabeli
6. Tomasz Łęcki zrywa kontakty z arystokracją po utracie majątku
7. Plotkujące o bankructwie towarzystwo odwraca się od Łęckich
8. Szczegółowy opis urody Izabeli – jest obiektem pożądania wielu mężczyzn
9. Charakterystyka Izabeli:
   • Traktuje zalotników oschle i obojętnie, bawi się nimi, ośmiesza ich uczucia
   • Jest salonową lalką – uważa się za księżniczkę, świat postrzega jak zaczarowany ogród
   • Wychowana w luksusach, rozpuszczona przez ojca
   • Nie zna trudów pracy ani trosk, jest pusta intelektualnie i emocjonalnie, rozkapryszona
   • Całe życie obraca się w towarzystwie bogatych arystokratów
10. Izabela odgrodzona od normalnej rzeczywistości murem zbudowanym przez arystokratyczne życie
11. Życie Izabeli przed bankructwem – bankiety, koncerty, przyjęcia, uczty, spektakle
12. Izabela postrzega zwykłych ludzi jak marionetki w teatrze
13. Pracę i wysiłek fizyczny traktuje jak karę za grzechy
14. Mimo infantylności Izabela ma dobre serce – widząc biedaka, ofiarowuje mu parę groszy
15. W poszukiwaniu męża jest bardzo kapryśna – bierze pod uwagę tylko idealnego kandydata
16. Po dowiedzeniu się o kłopotach finansowych ojca obniża wymagania – gotowa wyjść za bogacza
17. Z dawnych zalotników zostali tylko starzy i brzydcy marszałek i baron
18. Izabela nie zna prawdziwych uczuć, nigdy nie była zakochana
19. W poszukiwaniu męża kieruje się chłodną kalkulacją, nie miłością
20. Symbol oderwania od rzeczywistości – kupuje rzeźbę Apollina, marzy o jego ożywieniu, obdarowuje pocałunkami
21. Informacja, że rok wcześniej Wokulski pierwszy raz ujrzał Izabelę i zakochał się bez pamięci
22. Po plotkach o bankructwie Łęckiego wszyscy opuścili Izabelę – została sama
23. Rozmowa Izabeli z ciotką Florentyną o trudnej sytuacji finansowej rodziny
24. Florentyna sugeruje małżeństwo ze starszymi, ale bogatymi panami – marszałkiem lub baronem
25. Izabela nie zgadza się na to
26. Florentyna informuje, że ktoś skupił długi jej ojca
27. Opis zblazowanej arystokracji – wartość człowieka określa urodzenie i majątek, małżeństwo to negocjacje handlowe

Rozdział VI – W jaki sposób nowi ludzie ukazują się nad starymi horyzontami

1. Zbliża się licytacja serwisu Izabeli – pieniądze mają pokryć długi Łęckich
2. Izabela w pokoju myśli o nadchodzącej kweście w kościele – martwi się brakiem zaproszenia
3. Izabela traktuje kwestę jako okazję do pokazania się i wzbudzenia zachwytu swoim wyglądem
4. Florentyna przynosi list od pani Karolowej z propozycją pożyczki 3000 rubli pod zastaw serwisu
5. W liście informacja, że Wokulski ofiarował pani Karolowej tysiąc rubli na pomoc dla sierot
6. Florentyna zauważyła tajemnicze przypływy pieniężne u Tomasza, ale nie zna ich źródła
7. Izabela rozważa finansową sytuację rodziny
8. Tomasz wchodzi do pokoju i wyznaje zbliżenie się do mieszczaństwa – arystokraci pragną jego zguby
9. Tomasz wspomina Izabeli o Wokulskim:
   • Nawiązał z nim kontakty handlowe
   • Planuje otwarcie wspólnej spółki handlującej ze wschodem
10. Izabela niemiło wspomina spotkanie z Wokulskim w sklepie – mocno ją do siebie zniechęcił
11. Tomasz zachwala Wokulskiego podczas obiadu – człowiek powszechnie znany, energiczny, nietuzinkowy
12. Kolejny list od Karolowej – prosi, aby Izabela z nią kwestowała, wspomina o hojnych darach Wokulskiego
13. Izabela zaczyna intensywnie myśleć o Wokulskim – jego związki z ciotką i ojcem intrygują ją
14. Wokulski jej nie przekonuje, jego intencje są niezrozumiałe – boi się, że jest aferzystą lub oszustem
15. Izabela ma niepokojącą wizję – widzi zanurzonego w mgle, odrażającego człowieka
16. Florentyna przerywa koszmar informacją, że Wokulski wykupił serwis za sumę większą niż jego wartość
17. Izabela przeczuwa, że to również Wokulski wykupił weksle ojca
18. Uświadamia sobie, że Wokulski od roku ją prześladuje i na każdy sposób chce pogłębiać kontakty
19. Izabela ma do niego uprzedzenia – jego osoba wzbudza w niej odrazę
20. Uważa go za strasznego człowieka – nie chce dopuścić do interesów ojca z nim
21. Izabela przejrzała jego plany – operacje finansowe mają kupić jej uczucia
22. Deklaruje Florentynie, że nie da mu się złapać i pod żadnym pozorem nie ulegnie
23. Wyraża opinię, że związanie się z mieszczańskim kupcem byłoby hańbą i upadkiem

Rozdział VII – Gołąb wychodzi na spotkanie węża

1. Wielka Środa – ciotka Karolowa pożycza Izabeli powóz na cały dzień
2. Izabela z Florentyną postanawia jechać do sklepu Wokulskiego, aby spotkać prześladowcę
3. Przed wejściem dowiadują się, że Wokulski buduje drugi sklep i podwyższa pensje pracownikom
4. W sklepie Izabela na oczach Wokulskiego z premedytacją flirtuje z Mraczewskim
5. Izabela ignoruje spojrzenia Wokulskiego
6. Podchodzi do robiącego rachunki Wokulskiego i nawiązuje rozmowę
7. Traktuje go oschle i wyniosłe, pyta, czy to on kupił jej serwis
8. Po wyjściu Izabeli ze sklepu Wokulski odczuwa obojętność, nawet niechęć wobec niej
9. Zauważa jej arogancję i dziwi się, że przez rok nie mógł przestać o niej myśleć
10. Mimo negatywnych emocji nie może słuchać przechwałek Mraczewskiego o flircie z Izabelą
11. Zdenerwowany Wokulski wychodzi ze sklepu
12. Uzmysławia sobie, że Izabela nie jest mu jednak obojętna – nie może pogodzić się z jej flirtami z innymi
13. Refleksja – zawdzięcza jej swój majątek, wypracował go z myślą o zdobyciu jej serca
14. Rozmowa Rzeckiego i Lisieckiego – Żydzi nie pozwolą Wokulskiemu realizować interesów

Rozdział VIII – Medytacje

1. Wokulski opuszcza sklep i bez celu spaceruje na Powiśle
2. Odczuwa wstręt do pracy kupca, nie może patrzeć na swój sklep
3. Nie obchodzi go los pracowników ani dostawców
4. Myśli o odstąpieniu interesu komuś i wyjeździe zagranicę
5. Monolog wewnętrzny – poczucie wewnętrznej pustki i braku sensu życia
6. Rozważania egzystencjalne o celowości i nieprzewidywalności ludzkiego losu
7. Myśli o Izabeli
8. Obserwacja Powiśla:
   • Powszechna bieda
   • Zalegający wszędzie brud
   • Nieestetyczny nieład krajobrazowy
9. Plan Wokulskiego – wybudowanie bulwarów, aby pomóc nędzarzom i upiększyć nadwiślańskie tereny
10. Rozważania o polskim społeczeństwie – jego odbicie widzi w Powiślu
11. Zauważa ogromne nierówności majątkowe – powszechna biedota żyje obok nielicznych krezusów
12. Wspomnienia Wokulskiego o własnej historii:
    • Gdy chciał się uczyć – wysłano go do pracy w sklepie
    • Do późnych godzin wykonywał obowiązki, a mimo to szydzono z niego
    • Naigrywano się, gdy zaczął naukę na uniwersytecie
    • Dopiero na zesłaniu syberyjskim poczuł się wolny – mógł w spokoju zajmować się nauką
    • Gdy prawie został uczonym – uniemożliwiono mu pracę naukową, wylądował w handlu
    • Prześladowano go też jako kupca – wytykano ożenek z Minclową dla posagu
13. Po śmierci żony odsunął się od sklepu i znów skupił na nauce
14. Gdy chciał zostać uczonym – poznał Izabelę i postanowił zdobyć majątek dla niej
15. Wspomnienie pierwszego spotkania z Izabelą – zakochał się od pierwszego wejrzenia
16. Myśli o niej całkowicie zawładnęły jego umysłem
17. Miłość do Izabeli kompletnie go zaślepiła – stała się sensem i celem życia
18. Oszalał na jej punkcie – szukał pretekstów, by ją zobaczyć: koncerty, spektakle, bankiety
19. Poznaniu Izabeli podporządkował całe życie
20. Założenie: aby zdobyć jej serce, musi być bardzo bogaty, obracać się wśród arystokracji, być szlachcicem
21. Historia zdobycia majątku na dostawach broni podczas wojny wschodniej dzięki wsparciu Suzina – przyjaciela z Syberii
22. Przed wyjazdem Wokulski udał się do Michała Szumana – żydowskiego lekarza i naukowca – aby wyznać uczucia do Izabeli
23. Charakterystyka Szumana – mimo majątku leczy za darmo, tylko w celach badawczych
24. Na Powiślu Wokulski spotyka Wysockiego – dawnego pracownika mieszkającego z rodziną w lepiance, przymierającego głodem
25. Wysocki żali się na swój los
26. Wokulski pomaga mu finansowo:
    • Ofiarowuje 10 rubli
    • Obiecuje kupić konia
    • Nakazuje przyjść do pracy w sklepie
27. Powrót do sklepu – baron Krzeszowski kupuje drogie spinki
28. Żona barona pyta o cenę spinek, nie uzyskuje odpowiedzi, wychodzi
29. Baron wraca i pyta Wokulskiego, co mówiła żona – ten niezgodnie z prawdą odpowiada, że nic
30. Mraczewski daje baronowi znak, że było inaczej
31. Wokulski wyrzuca Mraczewskiego z pracy za zdradę dyskrecji
32. Następnego dnia zatrudnia w jego miejsce pana Ziębę, który przypada do gustu wszystkim

Rozdział IX – Kładki, na których spotykają się ludzie różnych światów

1. Wielki Piątek i Wielka Sobota – kwesta na grobach z udziałem Izabeli i hrabiny Karolowej
2. Wokulski zastanawia się, czy zanieść im datki
3. W Wielki Piątek po długich wahaniach rezygnuje
4. W Wielką Sobotę udaje się do kościoła, aby zobaczyć Izabelę
5. Podchodzi do hrabiny Karolowej i Izabeli, hojnie ofiarowuje 25 półimperiałów
6. Izabela kpi z niego po angielsku, przekonana że nie rozumie jej słów
7. Na prośbę hrabiny Wokulski zgadza się zatrudnić Mraczewskiego (wcześniej zwolnionego) i znacznie podwyższa mu pensję
8. Hrabina Karolowa zaprasza Wokulskiego na święcone
9. Wokulski postanawia kupić powóz i nauczyć się angielskiego, aby zbliżyć się do Izabeli
10. Zauważa młodego mężczyznę, którego pojawienie się sprawia Izabeli wielką radość
11. Mimo pożegnania nie wychodzi z kościoła – chowa się w konfesjonale, aby z ukrycia patrzeć na Izabelę
12. W kościele zauważa piękną kobietę z małą córką – wywierają pozytywne wrażenie
13. Postanawia pomóc im w przyszłości, widząc ich nieszczęście i biedę
14. Po wyjściu z kościoła zapoznaje prostytutkę
15. Udaje się z nią do pokoju Rzeckiego
16. Oferuje jej pomoc:
    • Obiecuje spłacić jej dług
    • Załatwi pobyt u sióstr magdalenek
    • Pod warunkiem, że pójdzie do pracy i nauczy się szyć
17. Wielkanoc – Wokulski wynajmuje powóz i przyjeżdża na arystokratyczne przyjęcie u hrabiny Karolowej
18. Wita go Tomasz Łęcki, Wokulski wzbudza zainteresowanie gości
19. Większość gości jest pozytywnie nastawiona, mała grupka ma uprzedzenia
20. Humor psuje mu widok Izabeli radującej się na spotkanie z młodym mężczyzną z kościoła
21. Wokulski poznaje wielu arystokratów, w tym prezesową Zasławską
22. Prezesowa dowiaduje się, że Wokulski jest bratankiem jej dawnej miłości – stryja Wokulskiego
23. Prezesowa płacze ze wzruszenia, co wywołuje poruszenie wśród gości
24. Wokulski chce opuścić przyjęcie, ale zagaduje go książę – rozmawiają o interesach
25. Prezesowa Zasławska zaprasza Wokulskiego do pokoju na osobności:
    • Zwierza się z dawnej miłości do jego stryja
    • Prosi o wykupienie mu nagrobka
    • Zachęca do częstszych odwiedzin
26. Po przyjęciu Wokulski idzie na samotny spacer po Ujazdowie
27. Zastanawia się, czy wypadki nie dzieją się zbyt szybko
28. Florentyna rozmawia z Izabelą – ta stwierdza, że boi się Wokulskiego

Rozdział X – Pamiętnik starego subiekta

1. Informacja o otwarciu przez Wokulskiego nowego, dużego i bogato wyposażonego sklepu
2. Zatrudniono siedmiu subiektów i odźwiernego
3. Wokulski sprawił sobie powóz, konie, furmana i lokaja
4. Rzecki zna Wokulskiego i nie rozumie, po co mu tak ogromny majątek
5. Wspomnienia Rzeckiego z końca lat 40.:
   • Śmierć ojca
   • Wyjazd z Augustem Katzem na powstanie węgierskie
6. Opis jednej z bitew, w której obaj brali udział
7. Po dezercji z wojska, podczas tułaczki po lasach i wiejskich chatach, Katz popełnia samobójstwo
8. Rzecki udaje się w samotną podróż po Europie – odwiedza Włochy, Francję, Niemcy, Anglię
9. Bieda i tęsknota za ojczyzną – nie mógł wrócić z uwagi na udział w powstaniu węgierskim
10. W 1851 roku zostaje zamknięty w więzieniu w Zamościu – spędza tam rok
11. Dzięki wstawiennictwu Jana Mincla uzyskuje możliwość osiedlenia się w Warszawie
12. Śmierć ciotki Rzeckiego i pana Raczka
13. Po powrocie do Warszawy Rzecki znajduje zatrudnienie w sklepie u Mincla
14. Opis trudnych relacji Mincla z bratem
15. Rzecki przechodzi do czasów współczesnych – skupia się na Wokulskim
16. Ponowne zastanowienie, po co mu tak duży majątek i kolejny sklep
17. Zauważa dziwne zachowanie Wokulskiego:
    • Rozdrażnienie
    • Wyobcowanie
    • Brak zainteresowania sklepem
    • Czas spędza wśród arystokracji lub jeżdżąc powozem do Łazienek
18. Wspomnienie przeprowadzki do nowego sklepu – Wokulski urządził Rzeckiemu pokój identyczny jak poprzedni
19. Klienci dziwią się, że Wokulski się nie żeni
20. Wielu chce wydać za niego córki, zainteresowane klientki wypytują o jego stan cywilny
21. Reszta społeczeństwa nie darzy go sympatią – fabrykanci i kupcy uważają go za złodzieja i krętacza
22. Rzecki uważa te opinie za niegodziwość – zna dobre serce Wokulskiego
23. Rzecki martwi się o przyjaciela, widzi że coś jest nie tak:
    • Nietypowe znajomości z arystokratami
    • Postanowienie nauczenia się angielskiego
24. Opis złej atmosfery w sklepie
25. Prezentacja subiekta Henryka Szlangbauma – Żyda:
    • Człowiek porządny i prawy
    • Nielubiany i szykanowany przez wszystkich subiektów z powodu antysemityzmu
26. Rzecki wskazuje na antysemickie nastroje w społeczeństwie
27. Historia Szlangbauma:
    • Kiedyś chciał być Polakiem
    • Przeszedł na katolicyzm
    • Przyjął nazwisko Szlangowski
    • Ciężko pracował u Polaków
    • Nie znalazł akceptacji społeczeństwa
    • Zrezygnował z asymilacji
28. Opis przyjęcia z okazji poświęcenia nowego sklepu przez księdza
29. Wokulski najczęściej przebywa w towarzystwie Tomasza Łęckiego
30. Mraczewski wyjaśnia Rzeckiemu, że wszystko co robi Wokulski jest podporządkowane zdobyciu serca Izabeli
31. Po przyjęciu Rzecki z doktorem Szumanem udają się do pokoju Rzeckiego
32. Rozmowa o Wokulskim – Rzecki się zamartwia, Szuman przepowiada tragedię

Rozdział XI – Stare marzenia i nowe znajomości

1. Historia pani Meliton:
   • Dobra i ładna, ale nie wyszła za mąż mimo starań przez całą młodość
   • Po trzydziestce znalazła męża – podstarzałego guwernera
   • Mąż pił alkohol i ją bił
   • Po jego śmierci przygarnęła psa, który pogryzł służącą
   • Pół roku leżała samotnie w szpitalu
   • Po wyzdrowieniu przestała myśleć o zamążpójściu
   • Postanowiła zarabiać jako swatka
2. Wokulski staje się klientem pani Meliton:
   • Płaci duże sumy za informacje o Izabeli i jej rodzinie
   • Kupuje porady ułatwiające zdobycie serca Łęckiej
3. To dzięki pani Meliton udało się Wokulskiemu wykupić długi pana Łęckiego i nabyć serwis Izabeli
4. Pani Meliton regularnie informuje Wokulskiego o spacerach Izabeli do Łazienek
5. Jedna z wizyt w Łazienkach – Wokulski przybywa w tym samym czasie co Izabela i hrabina Karolowa
6. Mija je podczas spaceru, oprócz krótkiego przywitania nie zamieniają słowa
7. Kolejna informacja od pani Meliton – za kilka dni Izabela będzie w Łazienkach z hrabiną i prezesową Zasławską
8. Wokulski wybiera się do Łazienek, licząc na sympatię prezesowej
9. Gdy ma wychodzić, w drzwiach staje książę z propozycją założenia spółki
10. Krótka historia księcia:
    • Patriota i przykład nielicznych arystokratów z poczuciem obowiązku wobec narodu
    • Szanuje niższe klasy społeczne
    • Romantyk użalający się nad krajem w podniosłych słowach
    • Nie robi jednak nic, co mogłoby poprawić los społeczeństwa
11. Książę zaprasza Wokulskiego do pałacu na sesję poświęconą sprawom publicznym
12. Ujawnia zebranym plan założenia spółki handlującej ze wschodem
13. Na czele spółki ma stanąć Wokulski
14. Wokulski prezentuje arystokracji, magnatom i szlachcie szczegóły planu
15. Początkowo są sceptyczni i nie ufają Wokulskiemu
16. Wokulski zauważa słabość polskiego handlu i przemysłu w rękach niemieckich
17. Podkreśla, że Polacy są wyzyskiwani i źle zorganizowani
18. Zyskuje przychylność publiki
19. Udaje mu się przekonać większość do pomysłu założenia spółki
20. Wystąpienie wywiera bardzo dobre wrażenie na wyższych warstwach
21. Po sesji podchodzi pan Łęcki i zapoznaje Wokulskiego z Julianem Ochockim – kuzynem Łęckich
22. Ochocki to ten mężczyzna, którym w kościele i na święconym tak bardzo interesowała się Izabela
23. Wokulski udaje się z Ochockim na spacer po Łazienkach
24. Ochocki daje się poznać jako wynalazca pochłonięty nauką
25. Mimo możliwości nie chce żenić się z Izabelą – jest pochłonięty pracą naukową
26. Wokulski zachwyca się i inspiruje idealizmem Ochockiego
27. Jednocześnie traktuje go jak konkurenta o serce Izabeli
28. Po rozstaniu z Ochockim – pesymistyczne myśli Wokulskiego, nawet pomysł samobójstwa
29. Gdy zaczepiają go bandyci, namawia ich, żeby go zabili
30. Bandyci uciekają, przekonani że mają do czynienia z szaleńcem
31. Po powrocie do domu służący przekazuje dwa listy od pani Meliton

Rozdział XII – Wędrówki za cudzymi interesami

1. List od pani Meliton – kamienica Łęckich wystawiona na sprzedaż
2. Poza baronową Krzeszowską (oferuje małą sumę) nie ma chętnych na kupno
3. Pani Meliton nakłania Wokulskiego do nabycia nieruchomości
4. Sugeruje też kupno od Maruszewicza klaczy należącej do znienawidzonych przez Łęckich państwa Krzeszowskich
5. Plan: gdy klacz wygra wyścig, Izabela będzie szczęśliwa z powodu złej inwestycji Krzeszowskiej
6. Następnego dnia nad ranem wizyta Maruszewicza z ofertą kupna klaczy wyścigowej
7. Wokulski zgadza się i nabywa konia za 800 rubli
8. W rzeczywistości baronowa oczekiwała tylko 600 rubli – pozostałe 200 przejął bezprawnie Maruszewicz
9. Wokulski jedzie obejrzeć kamienicę Łęckich przy Alejach Jerozolimskich
10. Nieruchomość mu się nie podoba
11. Z kamienicy wychodzi piękna kobieta z córką – ta sama, którą widział podczas kwesty
12. Wizyta u prawnika w sprawie kupna kamienicy
13. Na kupno wystarczy 60 tysięcy rubli, Wokulski chce dać 90 tysięcy – aby wesprzeć Łęckich
14. Adwokat namawia, aby nie płacić więcej niż wartość kamienicy
15. Wokulski prosi adwokata o stanięcie w jego imieniu do licytacji za 90 tysięcy
16. Adwokat zgadza się pod warunkiem, że będzie trzeci licytator
17. Adwokat przekonuje Wokulskiego, że popełnia błąd, nazywa go romantykiem
18. Radzi: serce kobiety zdobywa się siłą i pewnością siebie, nie łaską i szczodrością
19. Wokulski jedzie do sklepu starego Szlangbauma (ojca Henryka)
20. Szlangbaum żali się na szykany z powodu żydowskiej narodowości
21. Wokulski prosi, aby licytował kamienicę do 90 tysięcy rubli
22. Szlangbaum zgadza się mimo niezrozumienia intencji
23. Wokulski wraca do domu – czeka Maruszewicz, razem jadą obejrzeć kupioną klacz
24. Prosi dyrektora stajni o dochowanie tajemnicy i anonimowe wprowadzenie klaczy do wyścigu
25. Wokulski co kilka dni jeździ do stajni opiekować się klaczą
26. Założenie: jeśli koń wygra, Izabela go pokocha
27. Parę dni przed wyścigiem wizyta angielskiego hrabiego poznanego u księcia
28. W imieniu barona Krzeszowskiego prosi o odsprzedanie klaczy za 1200 rubli
29. Wokulski odmawia

Rozdział XIII – Wielkopańskie zabawy

1. Dzień wyścigu – zdenerwowany Wokulski udaje się do swojej klaczy
2. Obiecuje dżokejowi 100 rubli dodatkowo w razie wygranej
3. Przed gonitwą wśród publiczności pojawia się Izabela z prezesową, ojcem i hrabiną Karolową
4. Wokulski natychmiast udaje się w ich stronę
5. Ku zdumieniu bardzo serdecznie rozmawia z Izabelą
6. Izabela jest pełna nadziei na jego zwycięstwo, życzy wszystkiego dobrego
7. Tę rozmowę Wokulski postrzega jak spełnienie marzeń
8. Klacz Wokulskiego zwycięża
9. Zdobytą nagrodę Wokulski od razu przekazuje Izabeli na cele charytatywne
10. Izabela szczerze raduje się ze zwycięstwa, podobnie warszawska publiczność – kupiec utarł nosa hrabiom
11. Do powozu hrabiny i Izabeli podchodzi wściekły baron Krzeszowski
12. Wyrzuca Łęckiej, że jej wielbiciele osiągają sukcesy jego kosztem
13. Zdenerwowany Wokulski odchodzi z baronem na bok
14. Umawia się na pojedynek pod pretekstem popchnięcia – prawdziwy powód to niegrzeczność wobec Izabeli
15. Po gonitwie Wokulski jedzie do doktora Szumana kończącego pracę o kolorze i formie włosów Polaków
16. Prosi o bycie sekundantem – Szuman się zgadza
17. Rzecki z Szumanem jadą do hrabiego-Anglika (sekundanta Krzeszowskiego) ustalić warunki pojedynku
18. Hrabia oświadcza, że Krzeszowski nie potrącił specjalnie i jest gotów przeprosić
19. Rzecki i Szuman odrzucają propozycję ugody
20. Wieczorem Rzecki rozmawia z Wokulskim o pojedynku
21. Wokulski jest pewny siebie, nie chce słyszeć o ugodzie
22. Krzeszowski wolałby przeprosić niż ryzykować życie
23. Pojedynek wygrywa Wokulski – strzela w pistolet barona i wybija mu ząb
24. Po pojedynku szczera rozmowa obu mężczyzn:
    • Wokulski wyjaśnia, że wyzwał za obrazę Izabeli
    • Nie gniewają się na siebie
    • Są uprzejmi i przepraszają wzajemnie
25. Trzy dni później, podczas lekcji angielskiego – wizyta Maruszewicza
26. Oświadcza, że nie pomoże w licytacji kamienicy, szybko wychodzi wyczuwając złość
27. Następnego dnia Maruszewicz przychodzi do sklepu
28. W imieniu barona Krzeszowskiego prosi o pożyczkę 1000 rubli
29. Wokulski pożycza 400 rubli, choć wie, że Maruszewicz sfałszował podpis barona
30. Woli dać pieniądze niż ryzykować, że Maruszewicz rozgada o jego interesach
31. Wizyta adwokata z informacją:
    • Hrabiowie i magnaci chcą wycofać się ze spółki
    • Widzą, że Wokulski trwoni majątek na zbytki (wyścigi, kamienica)
32. Adwokat odradza kupno kamienicy – zrazi potencjalnych wspólników
33. Zdenerwowany Wokulski odpiera, że nikomu nie robi łaski
34. Oświadcza, że kupi kamienicę mimo wszystko
35. Ostatecznie zgadza się na propozycję adwokata – kupno anonimowe
36. Rzecki informuje, że ludzie mówią o wariowaniu Wokulskiego lub szwindlu
37. Wszyscy przeczuwają rychłą utratę majątku
38. Rzecki enigmatycznie radzi wycofać się z „awantury"
39. Wokulski odrzuca radę – nie cofnie się przed niczym
40. Służący Mikołaj przynosi list od Tomasza Łęckiego:
    • Izabela pragnie go bliżej poznać
    • Zaproszenie na jutrzejszy obiad
41. Wokulski wpada w prawdziwą ekstazę

Rozdział XIV – Dziewicze marzenia

1. Od czasu Wielkanocy Izabela coraz częściej myśli o Wokulskim
2. Jej wyobrażenie o nim ulega stopniowej zmianie
3. Wokulski jest dla niej zagadką – człowiek ekscentryczny, oryginalny, skomplikowany, nieodgadniony
4. Wspomnienie początków znajomości – odrzucał ją bezczelnością, czuła do niego wstręt
5. Nienawidziła go za to, że zwykły kupiec ośmiela się okazywać łaskę arystokratycznemu rodowi
6. Zmiana zdania po zauważeniu silnego charakteru i nieustępliwości wobec Mraczewskiego
7. Wciąż kupieckie zachowanie i nieznajomość angielskiego są dla niej dużą wadą
8. Wspomnienie święconego u ciotki – Wokulski zrobił ogromne wrażenie, prezentował się lepiej niż arystokraci
9. Izabela dochodzi do wniosku, że gdyby miał arystokratyczne pochodzenie, byłaby gotowa się z nim związać
10. Żałuje, że Wokulski jest „tylko kupcem" nieznającym angielskiego
11. Widzi w nim doradcę, przyjaciela, nawet męża, ale nie kochanka
12. Nie czuje nic, nie jest w stanie go pokochać – nie jest ideałem
13. W głowie kotłują się sprzeczne myśli na jego temat
14. Zauważa, że wszyscy mówią o Wokulskim, jego obecność wzbudza zainteresowanie
15. Gdy pewnego dnia nie pojawił się w Łazienkach, doprowadził ją do złości – nie jest jej obojętny
16. Wspomnienia o Wokulskim nie dają jej spokoju
17. Martwi się, że w pojedynku może stracić życie
18. Ma świadomość, że jego pochodzenie i status kupca przekreślają szanse
19. W nocy sen – Wokulski umiera w pojedynku, jest jej przykro
20. Przekonanie, że kupiec nie może być nawet przyjacielem – tylko doradcą lub wykonawcą poleceń
21. Tomasz Łęcki chce mieć go przy sobie i wykorzystać do wyjścia z długów
22. Dzięki znajomości z Wokulskim Łęccy ponownie zyskują szacunek arystokracji:
    • Tłum dawno niewidzianych gości
    • List od barona przepraszającego za złośliwości, w geście pojednania przesyła ząb wybity w pojedynku
23. Izabela szybko odpisuje pojednawczo
24. Marzenia Izabeli:
    • Wokulski z miłości do niej sprzedaje sklep i kupuje dobra ziemskie
    • Zostaje jej powiernikiem i pomaga wydźwignąć się z długów
    • Znajduje dla niej odpowiedniego męża
    • Gdy ona umiera, on zabija się koło jej grobu
25. Izabela prosi ojca, żeby zaprosił Wokulskiego na obiad – chce go bliżej poznać

Rozdział XV – W jaki sposób duszę ludzką szarpie namiętność, a w jaki rozsądek

1. Wokulski otrzymuje zaproszenie od pana Łęckiego
2. Wybiega ze sklepu na samotny spacer
3. W myślach przekonuje siebie, że postępuje prawidłowo – za sprawą miłości zawdzięcza majątek
4. Wewnętrzna walka Wokulskiego:
   • Szalone uczucia podpowiadają, że Izabela chce go za męża
   • Rozsądek trzeźwo ocenia, że zaproszenie nic nie znaczy
5. Rozważa, czy Izabela jest zdolna do miłości, a jeśli tak – czy może kochać właśnie jego
6. Analizuje własną osobowość – widzi wewnętrzne sprzeczności: człowiek rozsądny i wariat jednocześnie
7. Po powrocie do domu zastanawia się, co ubrać na obiad
8. Pisze list do Szlangbauma z prośbą o kupno kamienicy na swoje nazwisko
9. Następnego dnia podczas spaceru na Krakowskim Przedmieściu uświadamia sobie, że całym szczęściem jest miłość do Izabeli
10. Zakłada, że jeśli go odtrąci, znajdzie podobną kobietę – choć sam nie jest przekonany
11. Wizyta fryzjera, który dziwi się braku kobiety przy Wokulskim
12. Fryzjer informuje o pięknych damach chętnych na poznanie – Wokulski ignoruje
13. Zastanawia się nad ubiorem na obiad – frak czy surdut
14. Zauważa, jak bardzo zmieniło się jego życie pod wpływem Izabeli – dawni koledzy z Syberii by go nie poznali

Rozdział XVI – „Ona" – „On" – i ci inni

1. Izabela spotyka dawną miłość – wielkiego włoskiego tragika Rossiego
2. Ku rozczarowaniu Rossi nie odwiedza hrabiny następnego dnia mimo zapewnień
3. Izabela czekała i ubrała najpiękniejszy strój
4. Uczucia do Rossiego są ciągle żywe, ale nie ma komu się wyżalić
5. Marzy, żeby Rossi ją porwał i wziął za żonę
6. Wokulski jest jej całkowicie obojętny – widzi go co najwyżej jako powiernika
7. Wokulski przychodzi do Łęckich i rozmawia z panem Tomaszem na osobności
8. Pan Łęcki oświadcza, że pieniądze ze sprzedaży kamienicy powierzy Wokulskiemu i liczy na zyski
9. Wokulski obiecuje zwrot 20% – prawie niewykonalne, a mimo to nie zadowala Łęckiego
10. Łęcki zgadza się pod warunkiem płatności z góry
11. Przejście do salonu, gdzie czekają Izabela i Florentyna
12. Po krótkiej rozmowie wszyscy idą do jadalni
13. W bliskiej obecności Izabeli Wokulski jest nadzwyczaj spokojny
14. Podczas jedzenia z premedytacją zachowuje się niekulturalnie i niezgodnie z etykietą
15. Widząc zszokowanie Florentyny, Izabeli i Tomasza, chwilowo zniechęca się do ich towarzystwa
16. Paradoksalnie niekulturalne zachowanie i pewność siebie robią na Izabeli dobre wrażenie
17. Izabela nabiera sympatii do Wokulskiego – mógłby być powiernikiem uczuć wobec Rossiego
18. Izabela i Wokulski opuszczają pana Tomasza i we dwoje udają się do salonu
19. Oboje są zakłopotani, przez długi czas milczą
20. Izabela przerywa ciszę i serdecznie dziękuje za wszystkie przysługi dla niej i rodziny
21. Wokulski prosi, żeby mógł jej zawsze służyć i pomagać
22. Wchodzi pan Tomasz
23. Wokulski obiecuje wspólny wyjazd do Paryża

Rozdział XVII – Kiełkowanie rozmaitych zasiewów i złudzeń

1. Wokulski wraca ze spotkania u Łęckich z radością, wspominając każdy serdeczny gest Izabeli
2. Jest szczęśliwy – nie widzi w niej śladu niechęci, tylko otwartość i serdeczność
3. Oświadcza, że jest gotów oddać wszystko, aby go pokochała
4. Postanawia udzielić pomocy kilku potrzebującym
5. Wieczorem w sklepie spotyka płaczącego inkasenta Obermana, który zgubił 400 zł
6. W tajemnicy oddaje mu zgubione pieniądze pod warunkiem dyskrecji
7. Rzecki dziwi się dobroduszności Wokulskiego – nie wyjdzie mu ona na dobre
8. Wokulski postanawia:
   • Złożyć wizytę Krzeszowskiemu i pomóc mu wyciągnąć się z długów
   • Każe służącemu sprowadzić Wysockiego
9. Następnego dnia rano przychodzi Wysocki
10. Wokulski załatwia lokum dla dawnej prostytutki Marii, której pomógł w Wielką Sobotę
11. Przed południem niespodziewana wizyta Marii
12. Wokulski oficjalnie obiecuje jej:
    • Lokum u Wysockiego
    • Pracę szwaczki
    • Pożyczkę na zakwaterowanie
    • Maszynę do szycia
13. Popołudniu wizyta u barona Krzeszowskiego w celu udzielenia pomocy finansowej
14. Lokaj odprawia go z kwitkiem – baron rzekomo bardzo chory
15. W rzeczywistości baron nie jest chory i rozmawia z hrabią Licińskim
16. Kilka dni później Wokulski odbiera dwa listy:
    • Od pani Meliton – informacja o wyjściu Izabeli do Łazienek
    • Od adwokata księcia – zaproszenie na konferencję w sprawie kupna kamienicy
17. Tego samego dnia wizyta u mecenasa – czeka już Szlangbaum
18. Wokulski oświadcza warunki kupna kamienicy:
    • Za pośrednictwem Szlangbauma
    • Tylko poprzez licytację
    • Cena minimum 90 tysięcy rubli
19. Wszyscy trzej podpisują umowę – kamienica przejdzie w ręce Wokulskiego po jakimś czasie
20. Wieczorem wizyta w Łazienkach – spotkanie z Izabelą, Tomaszem i hrabiną Karolową
21. Ku zaskoczeniu Izabela zabiera go na stronę – tylko we dwoje idą do Pomarańczarni
22. Wokulski czuje najszczęśliwszą chwilę życia – mogłaby trwać wiecznie
23. Izabela rozpoczyna rozmowę o Rossim i z pasją go wychwala
24. Krytykuje warszawską publiczność niedoceniającą talentu Rossiego
25. Wokulski obiecuje, że na kolejnym przedstawieniu Rossi zostanie obsypany kwiatami i oklaskami
26. Powrót do Tomasza i hrabiny, przejście do ich powozu
27. Po powrocie do domu Wokulski posyła po Obermana
28. Daje mu pieniądze, aby zorganizował owacje po spektaklu Rossiego

Rozdział XVIII – Zdumienia, przywidzenia i obserwacje starego subiekta

1. Rzecki dziwi się zachowaniu Wokulskiego:
   • Zaniedbuje interesy
   • Interesuje się włoskimi sztukami, choć nie zna włoskiego
2. W dniu spektaklu Wokulskiemu pomagają inkasent Oberman i subiekt Zięba
3. Muszą wyjść wcześniej z pracy, aby zorganizować aplauz dla Rossiego
4. Wokulski angażuje też Rzeckiego – temu się to nie uśmiecha
5. W teatrze starodawnie ubrany Rzecki wzbudza śmiech widzów
6. Rzecki zauważa na widowni Wokulskiego, który zamiast obserwować spektakl przygląda się Izabeli
7. Widzi, że obecność Rossiego pobudza emocje Łęckiej
8. Spostrzega, że Wokulski dyryguje rozentuzjazmowanym tłumem
9. Nie może uwierzyć, że Wokulski mógłby z własnej woli zorganizować aplauz
10. Po spektaklu Rzecki zastanawia się, czy Wokulski naprawdę tak przypatrywał się Łęckiej
11. Udaje się do restauracji, wypija siedem piw, wzrusza się przy Marsyliance
12. Nocny sen Rzeckiego:
    • Wokulski idzie za Izabelą na wieżę ratuszową
    • Ona odlatuje na gmach teatralny
    • On, chcąc za nią podążyć, spada z dziesiątego piętra
    • Później – obdarowuje Rossiego prezdentem ze swoich spodenek, sala wybucha śmiechem
13. Rano Rzecki nie chce iść do sklepu – nigdy mu się to nie zdarza
14. Spóźnia się o 40 minut, czuje wstyd przed subiektami
15. Odczytuje anonimowy list do Wokulskiego:
    • Grożą, że jeśli kupi kamienicę za wygórowane 90 tysięcy, okryje się hańbą
    • Narazi majątek na szwank
16. Klejn potwierdza, że Wokulski rzeczywiście zamierza kupić kamienicę przez Szlangbauma
17. Obaj domyślają się, że anonim pochodzi od baronowej Krzeszowskiej (chce kupić maksymalnie za 70 tysięcy)
18. Rzecki zastanawia się nad celem zakupu – inwestycja niebezpieczna, nielogiczna, przynosząca straty
19. Niespodziewana wizyta Mraczewskiego, który z Suzinem przyjechał z Moskwy
20. Mraczewski opowiada historię Heleny Stawskiej:
    • Mąż uciekł zagranicę, niesłusznie posądzony o morderstwo
    • Kobieta samotnie utrzymuje dom jako szwaczka i nauczycielka
21. Informacja, że Suzin chciał zabrać Wokulskiego do Paryża kupować towary
22. Wokulski się zapierał i nie chciał jechać, mimo że sam planuje wyjazd do Paryża
23. W nocy przed licytacją sen Rzeckiego – Wokulski ginie pod ruinami kamienicy
24. Rano Rzecki idzie do sklepu, o 10 wychodzi na licytację
25. Śledzi dorożkę baronowej Krzeszowskiej do pałacu Paca
26. Wyrzuty sumienia z powodu opuszczenia sklepu w godzinach pracy
27. Tomasz Łęcki przekonuje adwokata, że kamienica zostanie sprzedana za 120 tysięcy
28. W cukierni Rzecki podsłuchuje rozmowę Szlangbauma z grubym jegomościem – naradzają się na kupno za 80 tysięcy
29. Na licytację czeka tłum Żydów chcących zarobić na podbijaniu ceny
30. Adwokat baronowej opuszcza ją mimo próśb
31. Pan Łęcki daje pieniądze Żydowi, aby podbił cenę powyżej 100 tysięcy
32. Wśród zgromadzonych słychać, że Łęccy zrujnują Wokulskiego
33. Do licytacji przystępują cztery osoby:
    • Stary Szlangbaum
    • Gruby mężczyzna (ubijał targu ze Szlangbaumem)
    • Adwokat baronowej
    • Stary, zniszczony Żyd
34. Gdy cena dochodzi do 70 tysięcy, zasmucona baronowa opuszcza salę
35. Licytację wygrywa Szlangbaum – nabywa kamienicę za 90 tysięcy
36. Zasmuceni: pan Łęcki (liczył na 110 tysięcy) i baronowa (gotowa wyłożyć 70 tysięcy)
37. Po licytacji pan Cynader dziwi się Szlangbaumowi – mógł kupić za 70 tysięcy
38. Rzecki wciąż nie może uwierzyć, że Szlangbaum kupił kamienicę w imieniu Wokulskiego

Rozdział XIX – Pierwsze ostrzeżenie

1. Po licytacji Rzecki wraca do sklepu
2. Mraczewski zaciąga go do gabinetu i mówi, że na wyjeździe do Paryża z Suzinem Wokulski mógłby zarobić 50 tysięcy rubli, nie 10
3. Wokulski wzbrania się przed podróżą, zniechęcając do siebie Suzina
4. Klejn przynosi list od Izabeli adresowany do Wokulskiego
5. Rzecki uświadamia sobie, że wszystkie kosztowne przedsięwzięcia Wokulskiego wynikają z miłości do Izabeli:
   • Kupno kamienicy
   • Kupno powozu i klaczy
   • Datki na cele dobroczynne
   • Aplauz dla Rossiego
6. Rzecki idzie z listem do mieszkania, gdzie rozmawiają z Wokulskim o wyjeździe z Suzinem
7. Rzecki ostrzega, że jeśli nie pojedzie, zostanie uznany za wariata
8. Wokulski daje mu list Izabeli do przeczytania:
   • Dziękuje za wieńce dla Rossiego
   • Zaprasza na obiad, aby omówić wspólny wyjazd do Paryża
9. Wokulski wyznaje, że nie obchodzi go opinia ludzi ani strata 50 tysięcy
10. Liczy się tylko bliskość Izabeli
11. Rzecki wypomina naiwność i próbuje przemówić do rozsądku
12. Ostrzega przed zbytnim zaangażowaniem – może się źle skończyć
13. Niespodziewana wizyta Tomasza Łęckiego – Rzecki wychodzi
14. Łęcki żali się, że kamienica sprzedana „tylko" za 90 tysięcy zamiast oczekiwanych 110
15. Wymyśla Szlangbaumowi od podłych lichwiarzy
16. Domyśla się, że za nim może stać ktoś inny, gotów go znienawidzić
17. Łęcki żali się, że uzyskana kwota ledwo starczy na nędzne życie
18. Wokulski obiecuje jeszcze skuteczniejszą inwestycję – zysk 10 tysięcy rocznie
19. W rzeczywistości suma niemożliwa do uzyskania
20. Łęcki serdecznie dziękuje, nazywa go wybawcą
21. Wchodzi Henryk Szlangbaum – ojciec może odstąpić kamienicę Łęckiemu za 70 tysięcy
22. Łęcki wraca do domu powozem Wokulskiego
23. Rozmowa z Izabelą – zachwala szczodrość Wokulskiego
24. Ustalają, że Wokulski będzie opiekował się nią i jej majątkiem
25. Izabela rozmyśla o Wokulskim – dobry człowiek, ale nie chce go za opiekuna
26. Do pokoju wbiega Florentyna z Żydem Dawidem Szpigelmanem chcącym odebrać 800 rubli
27. Izabela zapewnia, że jutro otrzyma pieniądze
28. Przykra rozmowa z ojcem o długach sięgających kilku tysięcy rubli
29. Izabela martwi się, że nie starczy na wyjazd do Paryża
30. Ojciec uspokaja – we wszystkim pomoże Wokulski
31. Wizyta hrabiny Karolowej:
    • Z Anglii przyjechał kuzyn Kazimierz Starski
    • Następnego dnia ma odwiedzić Łęckich
32. Hrabina sugeruje romans ze Starskim (Izabela kiedyś odrzuciła jego zaloty)
33. Proponuje spędzenie lata w jej posiadłości – Izabela mogłaby zbliżyć się do Starskiego
34. Po wyjściu hrabiny rozmowa z Florentyną o ślubie ze Starskim
35. Izabela stwierdza, że Wokulski by jej tego nie miał za złe – kocha ją tak, że wszystko wybaczy
36. Następnego dnia o 10 wizyta Szpigelmana z innym Żydem
37. Izabela każe napisać list do Wokulskiego – ma spłacić żydowskich wierzycieli
38. Wokulski się zgadza
39. List od baronowej Krzeszowskiej:
    • Przeprasza za zachowanie
    • Prosi o wybaczenie i zakończenie waśni
    • Powód: nie chce, żeby Wokulski (nowy właściciel kamienicy) podwyższał jej czynsz
40. Izabela dowiaduje się, że to Wokulski kupił kamienicę za wygórowaną cenę przez podstawionych licytantów
41. Zdenerwowana idzie do ojca
42. Łęcki uspokaja – Wokulski zrobił to dla interesu, żeby poczekać i sprzedać drożej
43. Izabela wie, że prawdziwy powód to wyciągnięcie jej rodziny z długów
44. Jest zła – arystokratyczna duma nie znosi takiej łaski
45. Przychodzą trzej Żydzi po długi, wykłócają się o pieniądze
46. Pojawia się Wokulski i obiecuje zwrot długu o szóstej
47. Łęcki zamartwia się, że nie pojedzie do Paryża – Wokulski obiecuje za wszystko zapłacić
48. Do chorego Łęckiego przychodzą lekarze, Wokulski idzie do pokoju Izabeli
49. Izabela pyta o kupno kamienicy i powód użycia Szlangbauma
50. Zmieszany Wokulski próbuje się wykręcić
51. Izabela pyta, dlaczego od dawna interesuje się finansami rodziny i prześladuje ją z ojcem
52. Trudną rozmowę przerywa wejście Starskiego
53. Izabela flirtuje ze Starskim i poniża Wokulskiego po angielsku
54. Podłamany Wokulski idzie do pana Tomasza:
    • Lekarze zabronili mu jechać do Paryża
    • Przekazuje pieniądze
    • Informuje, że to on kupił kamienicę
    • Łęcki prosi o możliwość kolejnych długów
55. Wokulski proponuje odstąpienie kamienicy za pół roku za tę samą lub niższą cenę
56. Po pożegnaniu z Tomaszem idzie do salonu
57. Izabela siedzi samotnie (bez Starskiego)
58. Wokulski chłodno się żegna i niespodziewanie oświadcza, że jeszcze dziś w nocy jedzie do Paryża

Rozdział XX – Pamiętnik starego subiekta

1. Rzecki opisuje nagły, niespodziewany wyjazd Wokulskiego do Paryża tuż po obiedzie u Łęckich
2. Dziwi się, że wyjechał bez uprzedzenia, gdy sytuacja polityczna jest napięta (kongres berliński, spory o Cypr, Bośnię, Triest)
3. Podejrzewa polityczne podłoże – handel armatami, interes z Suzinem dotyczący dużych maszyn
4. Tego wieczora spotkanie z Szumanem na dworcu Kolei Wiedeńskiej
5. Szuman wie o wyjeździe Wokulskiego, informuje że tym samym pociągiem jedzie Starski
6. Na pytanie o termin powrotu Wokulski odpowiada, że chciałby nigdy nie wracać
7. Po odjazdu pociągu Rzecki namawia Szumana na spacer Alejami Jerozolimskimi
8. Rzecki próbuje wybadać doktora o polityczne zaangażowanie Wokulskiego
9. Szuman wyśmiewa przypuszczenia i potwierdza, że Wokulski jest zakochany w Izabeli
10. Długi monolog Szumana:
    • O szkodliwości miłości romantycznej
    • Cywilizacja zrobiła z naturalnego uczucia chorobę nerwową
    • Krytyka społeczeństwa za sztuczne bariery między kochającymi (różnice stanowe, religijne, majątkowe)
    • Obwinianie kobiet i ich wychowania za upadek duchowy społeczeństwa
11. Wspomnienie wizyty Machalskiego – kipera od Hopfera, którego Rzecki nie widział 15 lat
12. Machalski przebywa w Warszawie tydzień, spędza dnie w piwnicach, nocuje u Rzeckiego
13. Podczas rozmów o dawnych czasach Rzecki przypomina sobie historię młodości Wokulskiego
14. W 1857 lub 1858 roku Rzecki poznał Wokulskiego – subiekta u Hopfera:
    • Syn zubożałego szlachcica procesującego się o majątek po dziadku
    • Ojciec zabierał synowi pieniądze na książki – twierdził, że nauka nie wydobędzie z upodlenia
    • Wokulski był uzdolnionym mechanikiem marzącym o nauce
    • Chciał pojechać do Kijowa na uniwersytet
    • Córka Hopfera Kasia była w nim zakochana, ale on nie zwracał uwagi
15. Rzecki zapoznał się z Wokulskim i postanowił uczynić zeń polityka
16. Wśród znajomych Wokulskiego wyróżniał się młody, zapalczywy pan Leon:
    • Propagował idee rewolucyjne
    • Wzywał do poświęcenia dla sprawy
    • Uklęknął przed Wokulskim, aby w imieniu ludzkości przeprosić za krzywdy
17. W 1861 roku Wokulski rzucił pracę u Hopfera i rozpoczął studia jako wolny słuchacz
18. Utrzymywał się z korepetycji
19. Podczas pożegnania ze sklepem koledzy zmusili go do wydobywania się z piwnicy bez schodów – symbol całego życia Wokulskiego
20. Wokulski zamieszkał u Rzeckiego, intensywnie się uczył, eksperymentował z balonami
21. Panna Kasia Hopfer zaczęła często odwiedzać sklep Rzeckiego, pytając o Wokulskiego, stopniowo mizerniała z tęsknoty
22. Rzecki próbował namówić Wokulskiego do odwiedzin u Hopferów – ten odmawiał
23. Pani Małgorzata Minclowa próbowała ich swatać – bez rezultatu, Wokulski był obojętny
24. Pewnego wieczora w piwnicy Machalskiego pan Leon wygłosił przemówienie:
    • O potędze wiary i potrzebie poświęcenia
    • Zaproponował, żeby ktoś dla próby skoczył z Nowego Zjazdu na bruk
    • Wszyscy umilkli, tylko pijany Wokulski odpowiedział: „Ja"
25. Po tym zdarzeniu Wokulski zniknął na kilka dni, potem całkowicie zmienił tryb życia
26. Porzucił naukę, balon i książki, zaangażował się w działalność konspiracyjną
27. W domu Minclów chaos – pani Małgorzata chodziła do kościołów, tajne zebrania
28. Wokulski zniknął całkowicie – po dwóch latach list z Irkucka z prośbą o książki
29. Był zesłany na Syberię za udział w powstaniu styczniowym
30. W 1870 roku powrót z zesłania:
    • Brodaty, zmieniony
    • Z 800 rublami zarobionymi na lekcjach
    • Z podziękowaniami od petersburskich towarzystw naukowych
31. Osiedlił się na Starym Mieście, żył z oszczędności, kupował książki
32. Gdy zabrakło pieniędzy, nie mógł znaleźć pracy:
    • Kupcy nie chcieli – był uczonym
    • Uczeni odrzucali – był eks-subiektem
33. Po śmierci Jana Mincla wdowa Małgorzata zaprosiła Rzeckiego
34. Prosiła, aby Wokulski zamieszkał u Ignacego, ona będzie przysyłać obiady
35. W pół roku później Wokulski oświadczył, że żeni się z panią Małgorzatą
36. Po hucznym weselu przeprowadził się do niej
37. Od razu energicznie wziął się do pracy, znacznie zwiększył obroty
38. Małgorzata była niezwykle zazdrosna:
    • Zmuszała męża do siedzenia w budce za szafami
    • Podpatrywała go w sklepie
    • Gdy wyjeżdżał na polowanie, jechała za nim
39. Przez pięć lat małżeństwa Wokulski uginał się pod ciężarem miłości żony
40. Bywał z nią w teatrze, przyjmował gości, zaczął przyglądać się grze w wista
41. Rzecki widział, jak „lew przerabia się na wołu"
42. W piątym roku pani Małgorzata zatruła się likiorem kosmetycznym (próbowała przywrócić młodość) i zmarła
43. Zapisała cały majątek Wokulskiemu
44. Po jej śmierci Wokulski popadł w apatię
45. Rzecki namówił go do pójścia do teatru na „Violettę"
46. Po spektaklu Wokulski jakby się obudził – zaczął chodzić na przedstawienia, koncerty, odczyty
47. Wkrótce potem wyjechał do Bułgarii, gdzie zdobył olbrzymi majątek
48. Pani Meliton mówiła, że Wokulski jest zakochany – Rzecki nie wierzył
49. Teraz zaczyna przypuszczać, że miała rację, choć ma nadzieję na powrót do polityki

Tom II – Plan wydarzeń

Rozdział I – Pamiętnik starego subiekta

1. Wokulski nagle, bez ostrzeżenia wyjechał do Paryża dwa tygodnie temu
2. Nie poinformował, kiedy wróci
3. Rzecki uważa decyzję za nieodpowiedzialną i szkodliwą dla sklepu
4. Nie wie, w jakim celu wyjechał
5. Listy od Wokulskiego są oszczędne w słowach
6. Wspomnienie pożegnania – Rzecki próbował dowiedzieć się powodu wyjazdu, bez skutku
7. Wokulski był przejęty i zasmucony, ale nie chciał mówić o co chodzi
8. Na dworcu spotkali Szumana, który niespodziewanie wiedział o wyjeździe
9. Szuman poinformował, że tym samym pociągiem jedzie Starski
10. Przed odjazdem zdołowany Wokulski powiedział, że nie chciałby już nigdy wracać
11. Po wyjeździe Rzecki i Szuman rozmawiali o miłości i nieszczęśliwym uczuciu Wokulskiego
12. Po powrocie do domu Rzecki uświadamia sobie, że przyczyną metamorfozy i wyjazdu jest nieszczęśliwa miłość do Izabeli
13. Wspomnienie wizyty u kipera Machalskiego i dnia poznania Wokulskiego
14. Rzecki i Wokulski poznali się w 1857 lub 1858 w winiarni Hopfera
15. Młody Wokulski pracował tam od czterech lat:
    • Pogrążony w nauce
    • Ostatnie pieniądze wydawał na książki
    • Uczył się po nocach
    • Skonstruował maszynę pompującą wodę – dowód talentu inżynierskiego
    • Z powodu zamiłowania do nauki dokuczali mu inni
16. Jednocześnie pracował, uczył się i rozpoczął studia, zżył się z innymi studentami
17. Na początku 1861 roku rzucił pracę, zamieszkał w pokoiku u Rzeckiego, zaczął uczęszczać na wykłady jako wolny słuchacz
18. Był sponiewierany przez społeczeństwo, kpiono z entuzjazmu naukowego
19. Całe dnie i noce się uczył, udzielając korepetycji dzięki Szumanowi
20. Ojciec wypominał siedzenie w książkach zamiast zarabiania na proces
21. Kasia Hopfer przychodziła do sklepu poznać Wokulskiego – on nie był zainteresowany
22. Małgorzata Mincel zaczęła go zapraszać na kolacje
23. Gdy nie odwzajemnił zalotów, Minclowa stała się napastliwa – dochodziło do awantur
24. Rzecki wspomina (mową ezopową) zaangażowanie Wokulskiego w powstanie styczniowe z inicjatywy Leona
25. Po powstaniu deportacja do Irkucka, powrót w 1870 jako utytułowany naukowiec z 600 rublami z korepetycji
26. W Polsce próba znalezienia pracy jako naukowiec – bezskuteczna:
    • Naukowcy widzieli w nim byłego subiekta
    • Kupcy nie akceptowali, że jest naukowcem
27. Bezrobotny, w trudnym położeniu – pomógł mu Rzecki
28. Niemożność spełnienia ambicji i traktowanie przez społeczeństwo wywołały głębokie rozczarowanie
29. Po śmierci Jana Mincla, pół roku później, niespodziewany ślub z wdową
30. Ożenek dla majątku – od razu wypominany
31. Po tygodniu małżeństwa przejął obowiązki w sklepie i potroił obroty
32. Mimo sukcesów zawodowych – w życiu osobistym brak szczęścia
33. Małgorzata Mincel jako żona była zaborcza i natrętna
34. Wokulski odszedł od książek i pogrążył się w apatii
35. Związek zniszczył jego pasję naukową, był obciążeniem
36. Po pięciu latach żona umarła – Wokulski przejął cały majątek
37. Po jej śmierci wrócił do nauki i intensywnego czytania
38. Pół roku po śmierci Minclowej w teatrze zobaczył Izabelę i zakochał się od pierwszego wejrzenia
39. Życie się odmieniło:
    • Dawny samotnik zaczął chodzić na przedstawienia, koncerty, odczyty
    • Wyjechał do Bułgarii zdobyć majątek
    • Wszystko w celu zdobycia Izabeli – stwierdza Rzecki

Rozdział II – Szare dni i krwawe godziny

1. Podróż pociągiem do Paryża – Wokulski jest podłamany
2. Nic go nie obchodzi, nic nie interesuje
3. W Paryżu z dworca odbiera go Suzin z dwoma Francuzami
4. Ogrom Paryża początkowo nie robi wrażenia – zły humor sprawia, że wszystko mu obojętne
5. W hotelu Suzin oferuje 50 tysięcy rubli za reprezentowanie go w interesach
6. Następnego dnia spacer i obserwacja Paryża:
   • Miasto gwarne i głośne
   • Pełno ludzi wszędzie
   • Ulice zatłoczone powozami, chodniki pieszymi
   • Wszechobecne bogactwo, monumentalna architektura, dynamizm
7. Wokulski zachwyca się, dobrze czuje się w stolicy Francji
8. Ogrom i tempo życia onieśmielają, może poczuć się anonimowo
9. W mijających kobietach widzi Izabelę – zamęt w duszy
10. Po powrocie do hotelu różne dziwne osoby próbują wyłudzić pieniądze
11. Poznaje Jumarta – doktora filozofii i podróżnika pracującego jako służący
12. Cztery godziny do sesji – kolejny spacer po Paryżu, znów opis piękna miasta
13. Wieczorem sesja z fabrykantami i inżynierami – Wokulski wyręcza Suzina w rozmowach
14. Przez kolejne dni intensywne zwiedzanie Paryża i reprezentowanie Suzina
15. Codzienne spacery – nie dla zabytków, lecz aby zapomnieć o Izabeli
16. Pije dużo alkoholu, gra w karty, używa życia – w celu odsunięcia pesymistycznych myśli
17. Miasto się podoba, ale nieszczęśliwa miłość ciągle w głowie
18. Rozważania o Paryżu:
    • Zbudowany w sposób zaplanowany i logiczny
    • Porównanie układu miasta do dużej gąsienicy
    • Życie dobrze zorganizowane, każda dzielnica pełni określoną funkcję
    • Pracowitość, kultura i wykształcenie mieszkańców
19. Rozmyślania o sobie:
    • Nie potrafi odnaleźć celu w życiu
    • Miota się między ideałami
    • Naiwność wobec Łęckiej
    • Jest nieszczęśliwy i zagubiony
    • Nigdy nie udało się zrealizować marzeń
20. Przekonanie, że gdyby urodził się we Francji, byłby szczęśliwy
21. Myśl o sprzedaży sklepu, niewracaniu do Polski i osiedleniu się w Paryżu
22. Jedyna osoba mogąca odmienić plany to Izabela – ale ona nie przejmuje się wyjazdem

Rozdział III – Widziadło

1. Wizyta dziwnie zachowującego się profesora Geista
2. Chce sprzedać Wokulskiemu wymyślony najnowszy materiał wybuchowy
3. Geist to zwariowany, ale utytułowany i doświadczony naukowiec-wynalazca
4. Wie o samobójczych planach Wokulskiego
5. Jako badacz gatunku ludzkiego zauważa, że Wokulski jest wyjątkowym człowiekiem
6. Geist obiecuje pokazać wyjątkową rzecz widzianą tylko przez sześciu lub siedmiu nieżyjących
7. Wokulski ofiarowuje 100 franków i umawia się na spotkanie
8. Po wyjściu Geista Jumar wyjaśnia jego historię:
   • Dawno był szanowanym i cenionym chemikiem
   • Gdy zapragnął „zmniejszyć ciężar gatunkowy ciał" – okrzyknięty wariatem
   • Wszyscy się od niego odwrócili
9. Umówiona wizyta Geista z tajemniczą rzeczą:
   • Niewielkie pudełko
   • Kulka materiału dwa razy cięższego od platyny
   • Sztabka szkła cięższego od żelaza
   • Kawałek stali lekkiej jak piórko
10. Wynalazki fascynują Wokulskiego i przypominają młodzieńczą miłość do nauki
11. Geist nie chce wyjawiać największego, niedokonanego odkrycia – materiału lżejszego od powietrza
12. Uważa, że ludzkość wykorzysta go niewłaściwie
13. Brakuje mu pieniędzy i pracowników
14. Wokulski oferuje kapitał i dwóch ludzi do pomocy
15. Wymaga pewności, że Geist nie jest oszustem
16. Geist zaprasza do laboratorium jako dowód rzetelności
17. Na pożegnanie Wokulski ofiarowuje 300 franków
18. Odwiedziny Geista bardzo intrygują Wokulskiego
19. Znajduje inspirację i ponownie pragnie poświęcić się nauce
20. Wraz z Jumartem idzie na występ profesora Palmieriego hipnotyzującego ludzi za 5 franków
21. Wokulski dochodzi do wniosku, że ktoś go zahipnotyzował, gdy zakochał się w Izabeli
22. Wieczorem wyjeżdża Suzin – szczera rozmowa na pożegnanie:
    • Dziwi się ślepej miłości Wokulskiego do Izabeli
    • Radzi nie dać jej i arystokratom deptać godności
23. List z Warszawy od Rzeckiego – prośba o informacje o zaginionym mężu pani Stawskiej
24. Wokulski odwiedza poleconą przez Suzina baronową
25. Za 3 tysiące franków oferuje wsparcie w zdobyciu wiadomości o mężu Stawskiej
26. Po wyjeździe Suzina Wokulski przestaje pracować
27. Przez kilka dni znów zwiedza Paryż, pije alkohol, gra w karty, oddaje się uciechom
28. Nie sprawia to radości ani nie eliminuje goryczy
29. Widzi brak wyznaczonego celu życiowego – za wszelką cenę pragnie go znaleźć
30. Rozważa: poświęcić się nauce jako pomocnik Geista czy spróbować zdobyć Izabelę
31. Wizyta u Geista:
    • Chwali się sprzedażą materiału międzynarodowemu konsorcjum za 150 tysięcy franków
    • Pokazuje laboratorium i odkrycia
    • Wokulski spędza kilka długich godzin na eksperymentach
32. Po powrocie do hotelu sentymentalny nastrój i rozpacz nad tragiczną miłością
33. Lamentuje nad upadkiem polskiego społeczeństwa, zachwala francuską kulturę
34. Prawie pewien, że zostanie w Paryżu i poświęci się nauce u boku Geista
35. Otrzymuje list od prezesowej Zasławskiej:
    • Prosi o pogodzenie z Izabelą
    • Namawia na powrót do Warszawy
36. Wokulski zrywa się z miejsca i szybko udaje się na dworzec

Rozdział IV – Człowiek szczęśliwy w miłości

1. Po powrocie do Warszawy Wokulski odczytuje drugi list od prezesowej
2. Prośba o zamieszkanie w jej posiadłości przez kilka tygodni
3. Mimo długiego pobytu w Paryżu interesy idą świetnie:
   • Sklepy mają coraz większe obroty
   • Kolejni kupcy chcą wejść do spółki
4. Rzecki daje list od Suzina z ofertą nowego, intratnego interesu
5. Wokulski się zgadza
6. Odczytuje stos innych listów i próśb o wsparcie, głównie od nieznanych osób
7. Spostrzega, że jest obiektem plotek:
   • Często się o nim rozmawia
   • Witają się nawet nieznajomi
   • Inni ceremonialnie się odwracają
8. Wokulski jedzie do prezesowej
9. W pociągu spotyka barona Dalskiego – dawnego adoratora i kandydata do ożenku z Izabelą
10. Baron też zmierza do prezesowej
11. Podczas podróży baron zdradza, że w czasie pobytu Wokulskiego w Paryżu oświadczył się Ewelinie Janockiej – wnuczce prezesowej
12. Baron zachwyca się miłością do narzeczonej
13. Nad ranem dojazd do celu – godzina czekania na konie
14. Baron opowiada o spotkaniach u prezesowej:
    • Organizuje dla kilkudziesięciu, czasem pięćdziesięciu osób
    • Wśród gości: Ochocki, Starski, wdowa Wąsowska, Fela Janocka, Izabela i Tomasz Łęccy
15. Baron nieświadomie zaczyna zachwalać Izabelę i zachwycać się nią
16. Podjeżdżają konie – droga bezpośrednio do majątku prezesowej w Zasławku

Rozdział V – Wiejskie rozrywki

1. W powozie do majątku baron poleca Wokulskiemu panią Wąsowską
2. W oddali zauważają inny powóz, który ich dogania i zatrzymuje
3. Wysiadają: Ochocki, narzeczona barona, pani Wąsowska, Starski, Felicja Janowska
4. Wokulski i baron przesiadają się do tego powozu
5. Wspólny dojazd w wesołych nastrojach do wielkiej, bogatej posiadłości w Zasławku
6. Wokulski otrzymuje pokój z widokiem na park, idzie na śniadanie, wita się z prezesową
7. Po śniadaniu spacer w parku i rozmowa z Ochockim o Starskim:
   • Bawidamek, utracjusz, kosmopolita
8. Wokulski dowiaduje się o prezesowej:
   • Szczodra i hojna
   • Urządza przytułek dla starców
   • Troszczy się o parobków
   • Dba o bibliotekę
9. Po obiedzie w altanie Starski daje wykład o małżeństwie:
   • Należy zawierać rozumnie, kierując się interesami i logiką
   • Nie miłością
10. Wokulski zdradza, że zawarł małżeństwo dla pieniędzy – to największe nieszczęście
11. Popierają go prezesowa i wdowa Wąsowska
12. Wycieczka do folwarku – prezesowa kontroluje sytuację w gospodarstwie
13. Po kolacji baron odprowadza Wokulskiego i zwierza się z wielkiej miłości do narzeczonej
14. Wokulski zauważa, że baron jest naiwny, a narzeczona go nie kocha – może łączy ją coś ze Starskim
15. Następnego dnia propozycja pani Wąsowskiej – wspólna przejażdżka konno
16. Podczas przejażdżki Wąsowska podrywa Wokulskiego – on nie odpowiada na zaloty
17. Jego obojętność intryguje panią Wąsowską, próbuje rozszyfrować jego osobowość
18. Poglądy Wokulskiego na miłość irytują Wąsowską – ostra wymiana zdań
19. Na koniec podają sobie rękę na zgodę
20. Wąsowska podsumowuje: Wokulski to oryginalny i interesujący człowiek

Rozdział VI – Pod jednym dachem

1. Gdy Wokulski spoufala się z Wąsowską, Izabela Łęcka wyjeżdża z Zasławka
2. Na wsi była przede wszystkim dla Starskiego, o którym myślała, że odziedziczy majątek
3. Gdy prezesowa postanowiła przekazać majątek najbiedniejszym, Starski przestał interesować Izabelę
4. Baron zakochał się w Ewelinie – odpadł z grona adoratorów
5. Po przyjeździe do Zasławka Izabela zauważa, że każdy rozmawia o Wokulskim i wychwala go
6. Po obiedzie Wokulski rozmawia z Izabelą, potem wszyscy idą do parku
7. W parku Wokulski rozmawia z narzeczoną barona o jej oszukanym związku
8. Później spaceruje z Izabelą – wymiana myśli o Paryżu, arystokracji, miłości, licytacji kamienicy
9. Izabela przeprasza za wcześniejszą oschłość i dziękuje za szczodrość – wywołuje to ekscytację Wokulskiego
10. Wieczorem Wokulski rozmawia z Ochockim o spacerze z Łęcką
11. Do pokoju przychodzi baron – naiwnie zachwyca się wiernością narzeczonej (która zdradza go ze Starskim)
12. Dyskusja o kobietach – Wokulski mówi, że źle je traktuje
13. Wniosek: on i baron są łatwowierni i zbyt wrażliwi, a kobiety potrzebują prawdziwego samca jak Starski
14. Kilka dni później całe towarzystwo jedzie na grzyby

Rozdział VII – Lasy, ruiny i czary

1. W trakcie podróży na grzyby Izabela rozmawia z Ochockim – Wokulski smutnieje
2. Wokulski wyjawia, że w Paryżu jeździł balonem – ciekawość towarzystwa, szczególnie Ochockiego
3. Po przyjeździe do lasu Izabela i Wokulski wspólnie zbierają grzyby
4. Spacerując, prowadzą ożywione dyskusje
5. Wokulski otwarcie ukazuje zainteresowanie i bezpośrednio pyta, czy „może o niej myśleć"
6. Izabela nie odpowiada wprost – stwierdza, że „każdy ma prawo myśleć"
7. Nie odrzuca Wokulskiego bezpośrednio, ale też nie daje zrozumienia, że istnieje szansa
8. Mimo to Wokulski widzi cień nadziei
9. Następne dni na wspólnych spacerach i rozrywkach – euforyczne, nieznane wcześniej szczęście
10. Pewnego dnia prezesowa prosi o wyjazd do Zasławia na grób stryja – zaopiekowanie się nagrobkiem
11. Podczas podróży z całym towarzystwem Wokulski zauważa subtelny flirt Izabeli ze Starskim
12. Stwierdza, że spostrzeżenia są wyolbrzymione, i zapomina
13. W Zasławiu załatwia formalności z proboszczem – zgoda na wyrycie napisu ku pamięci stryja
14. Pojawia się miejscowy kowal Węgiełek, który ma wykonać napis
15. Historia Węgiełka:
    • Kiedyś dobry i majętny stolarz
    • Stodoła i narzędzia się spaliły
    • Z matką mieszka w biednym baraku
    • Nie stać go na odbudowę warsztatu
16. Wokulski obiecuje pracę i przenosiny do Warszawy, jeśli napis się spodoba
17. Pojawia się Izabela – razem z Węgiełkiem idą do ruin zamku na wzgórzu
18. Węgiełek opowiada legendę o ukrytej w podziemiach pannie i jej bogactwach
19. Izabela czyta wiersz miłosny Mickiewicza (dwa wersy mają być wyryte na kamieniu) i płacze ze wzruszenia
20. Wokulski pyta: „Obudzisz się, ty moja królewno?"
21. Wzruszenie Izabeli tak go porusza, że nie zauważa nawet jej flirtów ze Starskim zaraz potem
22. Po śniadaniu kolejny spacer z Izabelą – informuje, że dziś musi wyjechać
23. Zaprasza Wokulskiego do odwiedzin w Warszawie
24. Wokulski otwarcie wyznaje miłość i przyznaje się do uczuć
25. Izabela nie daje oczywistych znaków – ani nie odrzuca, ani nie przyjmuje zalotów
26. Oświadcza, że wybrał miłość do niej zamiast kariery naukowca u Geista
27. Prosi o określenie się – czy nadzieje są realne
28. Izabela wzrusza się i płacze, ale znowu nic nie odpowiada
29. Wokulski uznaje, że jest nadzieja – postanawia dalej walczyć
30. Po jej odjeździe rozmowa z prezesową o kobietach jak Izabela – krytyka „lalek"
31. Prezesowa dziwi się mężczyznom zakochującym się w takich kobietach
32. Wieczorem dyskusja z baronem – obaj nie rozumieją kobiet
33. Wokulski postanawia poznać Izabelę bliżej
34. Plan zwiększenia szans: sprzedaż kamienicy i sklepu – żeby nie być „dorobkiewiczem" i „kupcem"
35. Decyzja: jeśli Izabela odrzuci, powrót do Paryża do Geista
36. Pewnego popołudnia samotna wizyta w lesie – miejsca wspólnych spacerów z Izabelą
37. Rozterki wewnętrzne dotyczące uczucia do niej
38. Niespodziewanie podjeżdża pani Wąsowska:
    • Dziwi się ślepej miłości do Izabeli
    • Radzi przestać być romantycznym amantem – tak nie zdobędzie względów
39. Po powrocie Wokulski informuje prezesową o jutrzejszym wyjeździe
40. Wieczorem wymiana myśli z Ochockim:
    • Ochocki stwierdza, że nie mógłby mieć żony – życie kręci się wokół nauki
    • Wokulski dzieli się informacją o badaniach Geista
41. Po wyjeździe z Zasławka wizyta w Zasławiu – wiersz wyryty na kamieniu
42. Wyjazd do Warszawy razem z Węgiełkiem

Rozdział VIII – Pamiętnik starego subiekta

1. Rzecki przedstawia sytuację polityczną w 1879 roku
2. Opis sprawy sądowej wytoczonej pani Stawskiej przez baronową Krzeszowską o kradzież
3. Rzecki nazywa baronową idiotką, Stawskiej szczerze współczuje
4. Planuje wyswatać Stawską z Wokulskim
5. Opis uprzedzeń społeczeństwa wobec Wokulskiego:
   • Krytykują i odrzucają
   • Zarzucają niszczenie polskiego przemysłu i brak patriotyzmu
   • Nie doceniają gospodarności, pracowitości i pomocy potrzebującym
6. Wspomnienie rozmowy z Maruszewiczem – Wokulski może sprzedać kamienicę (baronowa gotowa wyłożyć 90 tysięcy)
7. Podczas pobytu Wokulskiego w Paryżu Rzecki gruntownie wyremontował kamienicę
8. Jako zarządca często chodził do Heleny Stawskiej
9. Z jej mieszkania dobry ogląd na całą kamienicę – poznał życie lokatorów:
   • Awanturniczych i rozrywkowych studentów
   • Zdewociałą baronową Krzeszowską
   • Zniewieściałego Maruszewicza
10. Wspomnienie jak Wokulski uzyskał informację o Ludwiku Stawskim – zaginionym mężu Heleny
11. Wspólna wizyta u Stawskiej z nowina – córka Helena z radością rzuca się na Wokulskiego i serdecznie całuje
12. Mimo chęci Rzeckiego Wokulski nie wykazuje zainteresowania panią Heleną (choć mu się podoba)
13. Rzecki zauważa, że baronowa z Maruszewiczem ich podglądają podczas wizyty
14. Wieczór w pijalni – rozmowa z radcą Węgrowiczem o polityce
15. Kilka dni po wizycie – list od baronowej do Wokulskiego:
    • Sugeruje romans ze Stawską
    • Oskarża Rzeckiego o zaniżanie czynszów
    • Daje do zrozumienia gotowość kupna kamienicy
16. Gdy Rzecki kończy czytać list, do sklepu wchodzi adwokat baronowej
17. Chce porozmawiać z Wokulskim na osobności
18. W mieszkaniu Rzeckiego adwokat składa ofertę kupna kamienicy za 95 tysięcy
19. Zdenerwowany Wokulski godzi się na sprzedaż za 100 tysięcy przed Nowym Rokiem
20. Adwokat odchodzi nie dobiwszy targu
21. Rzecki dowiaduje się w pijalni od radcy Węgrowicza i Szprota, że Wokulski zamierza sprzedać sklep
22. Następnego dnia Wokulski nie zaprzecza ani nie potwierdza sprzedaży sklepu i małżeństwa z Łęcką

Rozdział IX – Pamiętnik starego subiekta

• Rozdział opisuje rozprawę sądową między Heleną Stawską a baronową Krzeszowską o kradzież lalki
• Rzecki odwiedza Stawską, jej teściową i córkę
• Dziwi się, że ciągle wyglądają przez okno – pozwalają baronowej się podglądać
• Dla nich to jedyny kontakt ze światem po zniknięciu męża
• Pani Helena opowiada, że baronowa zaproponowała jej odpłatną pomoc w porządkowaniu mieszkania
• Stawska zgodziła się i poznała codzienne życie baronowej
• W domu Krzeszowskiej kilka pomieszczeń stoi pustych, całość zaniedbana i brudna
• Baronową odwiedzają dziwni ludzie; żyje jak samotniczka
• Przebywa tylko w pokoiku zmarłej córki, który jest niezmieniony od jej śmierci
• Współpraca zakończyła się, gdy baronowa poprosiła o wstawiennictwo u Wokulskiego w sprawie kamienicy
• Pani Helena nie mogła tego obiecać i stała się nieprzydatna
• Wspomnienie rozmowy Wokulskiego z księciem o kanalizacji – książę prosił o sprzedaż kamienicy za 90 tysięcy
• Wokulski pozostał nieugięty przy 100 tysiącach
• Krzeszowska w końcu ulega i wykłada 100 tysięcy na kamienicę
• Dawni lokatorzy mają pretensje – baronowa bezlitośnie podwyższa im czynsze
• Pani Stawska przychodzi do sklepu i kupuje lalkę za 3 ruble (niemal identyczną jak ta u baronowej)
• Helena informuje, że Krzeszowska wypowiedziała jej mieszkanie i nie zapłaciła za pracę
• Jakiś czas później – baronowa zgubiła lalkę i oskarżyła o kradzież Stawską
• Zauważyła przez okno taką samą lalkę u pani Heleny
• Baronowa wytacza sprawę sądową – Stawska traci źródło utrzymania (korepetycje)
• Wieczorem Rzecki z Wokulskim odwiedzają zdesperowaną panią Helenę
• Wokulski uspokaja ją i daje nadzieję
• Oferuje jej pracę kasjerki w nowym sklepie u Milerowej – Helena płacze ze wzruszenia
• Wirski na polecenie Wokulskiego znajduje jej nowe mieszkanie
• Pod koniec stycznia 1879 – w Warszawie pojawia się dżuma
• Wokulski i Rzecki dostają wezwanie do sądu
• Dzień rozprawy – do sądu ze Stawskimi przychodzi Wirski; w sali czekają Wokulski z adwokatem
• Przed sprawą Stawskiej baronowa sądzi się ze studentami o czynsz
• Sąd orzeka, że studenci muszą zapłacić lub się wyprowadzić
• Podczas rozprawy o lalkę Maruszewicz ma wątpliwości, czy to ta sama lalka
• Helusia odpowiada sędziemu, że to na pewno inna lalka
• Wokulski wyjawia, że osobiście sprzedał ją pani Stawskiej za 3 ruble
• Służąca baronowej przyznaje, że lalka się stłukła – pani Stawska jest niewinna
• Sąd prawomocnie stwierdza niewinność Stawskiej

Rozdział X – Pamiętnik starego subiekta

• Zwycięstwo w sądzie pani Stawskiej przywraca Rzeckiemu wiarę w sprawiedliwość
• Ucieszony przepowiada, że Wokulski zapomni o Łęckiej i ożeni się ze Stawską
• Przewiduje też, że nowy Napoleon zostanie cesarzem i pokona Niemców
• Rzecki zauważa zmiany w relacjach między subiektami – Szlangbaum nadzwyczaj pewny siebie
• Wieczorem w restauracji dowiaduje się, że Wokulski sprzedał sklep Żydom
• Następnego dnia chce porozmawiać z Wokulskim i idzie do jego domu
• Po drodze spotyka Szumana, który odradza wizytę – Stach jest rozdrażniony
• Szuman zaprasza Rzeckiego do siebie
• Informuje, że Wokulski sprzedał sklep Żydom, ale zapisał Rzeckiemu 20 tysięcy rubli
• Opowiada, że Stanisław jest zakochany w Łęckiej, która flirtuje z innymi na jego oczach
• Szuman uważa, że Izabela będzie trzymać Wokulskiego tak długo, jak ma pieniądze
• Następnego dnia Szuman przychodzi do sklepu – smutek Wokulskiego wynika z braku zaproszenia na bal
• Wieczorem zdołowany Wokulski pyta o list od księcia
• Prosi Rzeckiego o zaproszenie na herbatę
• Ignacy dowiaduje się, że sklep prawie sprzedany Szlangbaumowi
• Lokaj przynosi zaproszenie na bal od księcia
• Ku zdziwieniu Rzeckiego Wokulski rezygnuje z przyjęcia
• Godzi się pójść do pani Stawskiej
• Przyjaciele rozmawiają do północy jak za dawnych czasów
• Rzecki nabiera determinacji w planach wyswatania Wokulskiego ze Stawską
• Przed wyjściem lokaj upomina, że pan Łęcki prosił Wokulskiego na bal – mimo to rezygnuje
• Z Rzeckim idzie do Stawskiej – zostają serdecznie ugoszczeni
• Pani Helena pięknie wygląda i długo rozmawia ze Stachem na osobności
• Po wyjściu Rzecki śledzi Wokulskiego
• Okazuje się, że jedzie na bal do księcia, ale stoi przed wejściem i ze smutkiem patrzy w okna
• Następnego dnia Rzecki opowiada wszystko Szumanowi
• Na wieść o planach swatania Szuman wpada we wściekłość – Stanisław najpierw musi zapomnieć o Łęckiej
• Rzecki jedzie do Stawskiej i rozmawia z jej teściową
• Oboje zgadzają się, że Izabela to nieodpowiednia kobieta, a idealna to pani Helena
• Pani Misiewiczowa zdradza, że Helena jest zakochana w Wokulskim
• Rzecki i pani Misiewiczowa w tajemnicy postanawiają zeswatać Stacha z Heleną
• Wszystko idzie zgodnie z planem – Wokulski często przesiaduje u pani Heleny
• Opowiada jej historie z Syberii, Moskwy i Paryża
• Okazuje się, że cała kamienica wie o swatach
• Wirski opowiada o awanturze studentów wobec baronowej podczas wyprowadzki
• Baronowa przyszła do Stawskiej z przeprosinami za proces o lalkę

Rozdział XI – Damy i kobiety

• Dom Łęckich znów jest odwiedzany przez wielu gości – głównie adoratorów Izabeli
• Izabela uświadamia sobie, że przychylność wynika z bliskich relacji z Wokulskim
• Wszyscy arystokraci chcą z nim robić interesy
• Dzięki popularności Wokulskiego Izabela zaczyna patrzeć na niego przychylniej
• Na prośbę Łęckiego książę postanawia śledzić Wokulskiego, by wyrobić sobie opinię
• Ze zwiadów wyłania się obraz wyjątkowego człowieka czynu, który realnie pomógł wielu ludziom
• Książę poleca go Izabeli jako kandydata na męża
• Izabela postanawia za niego wyjść – nie z miłości, ale z przymusu rodziny
• Odwiedzają ją pani Wąsowska z Ochockim
• Łęcka informuje, że odrzuciła oświadczyny czterech konkurentów i jest gotowa przyjąć zaręczyny Wokulskiego
• Mówi o zaręczynach jak o interesie – chce uzyskać najlepsze warunki
• Jej warunki: sprzedaż sklepu, zgoda na znajomości z mężczyznami, ograniczenie działalności w spółce
• Informacja, że prezesowa Zasławska jest umierająca
• Wokulski prawie codziennie bywa u Łęckich, ale Izabeli najczęściej nie ma
• Rozmowy z Wokulskim ograniczają się do błahych tematów
• Podczas jednej z rozmów Wokulski prosi, żeby się określiła – nie dostaje odpowiedzi
• Rozmowę przerywa wejście dwóch arystokratów – zirytowany Wokulski wychodzi
• Znajduje ukojenie w spotkaniach z Heleną Stawską
• Helena darzy go trudnym do zdefiniowania uczuciem
• Opis rodzącego się uczucia Stawskiej do Wokulskiego
• W mieście krążą plotki, że Stawska jest utrzymanką i kochanką Wokulskiego

Rozdział XII – W jaki sposób zaczynają otwierać się oczy

• Rzecki idzie do Szumana porozmawiać o Wokulskim i beznadziejnej miłości do Izabeli
• Szuman chce zainwestować w sklep Wokulskiego za namową Szlangbauma
• Postanowił zarabiać pieniądze zamiast marnować czas na badania ludzkich włosów
• Wokulskiego nazywa marzycielem zmierzającym ku ruinie
• Krytykuje polskie społeczeństwo, kontrastując je z obrotnymi Żydami
• Izabela bawi się na rautach i flirtuje z adoratorami
• Cieszy ją wiadomość o przyjeździe sławnego skrzypka Molinariego
• Prosi Wokulskiego, żeby zorganizował prywatne spotkanie
• Wokulski jedzie do hotelu, ale słysząc kpiny służby z Molinariego, rezygnuje
• Po powrocie zastaje Węgiełka – chce wrócić do Zasławia i ożenić się z Marianną (dawną prostytutką)
• Wokulski się zgadza, daje 500 rubli i gwarantuje wyprawkę
• Na raucie u Rzeżuchowskich Molinari daje koncert
• Wokulski widzi, jak Izabela z namiętnością obserwuje skrzypka
• Zawstydzona Izabela z zachwytem rozmawia z Molinarim – nie zauważają Wokulskiego
• Ochocki i Wąsowska komentują zachowanie Łęckiej, Wokulskiego i Molinariego
• Izabela oświadcza pani Wąsowskiej, że nie wyrzeknie się innych mężczyzn nawet jako żona Wokulskiego
• Po balu Wokulski jest załamany i myśli o śmierci
• Na początku kwietnia regularne wizyty u pani Stawskiej
• Codziennie u niej przesiaduje z wielogodzinnymi rozmowami
• Gdy nie przebywa u Stawskiej – markotny, apatyczny, bez chęci do życia
• Flirt Izabeli z Molinarim sprawił, że Wokulski mizernieje i zaniedbuje interesy
• Podczas spaceru spotyka panią Wąsowską i jedzie na przejażdżkę
• Rozmawiają o Izabeli – Wąsowska tłumaczy, że flirt z Molinarim nic nie znaczył
• Wokulski ulega jej słowom – wstępuje w niego kolejna fala miłości
• Idzie do Izabeli w odwiedziny i przeprasza za zazdrość
• Izabela daje mu nadzieję na odwzajemnioną miłość
• Obdarowuje ją medalionem na łańcuszku
• Oświadcza, że całe szczęście pokłada w niej; bez niej zostanie mu tylko śmierć
• Izabela i Wokulski oficjalnie się zaręczają
• Kilka godzin później Rzecki informuje, że mąż Stawskiej żyje w Algierze pod zmienionym nazwiskiem
• Podczas odwiedzin pani Stawska jest załamana i rozważa wyjazd z Warszawy

Rozdział XIII – Pogodzeni małżonkowie

• Baronowa Krzeszowska od połowy kwietnia jest łagodniejsza – mąż chce do niej powrócić
• Małżonkowie godzą się – baronowa spłaca długi męża
• Baron namawia ją do przerwania wszystkich procesów
• Rzecki odwiedza barona, żeby odzyskać długi przed sprzedażą sklepu
• Wychodzi na jaw, że długi są fikcyjne – Maruszewicz oszukał wszystkich
• Oszustwo przy kupnie klaczy i wyłudzenie długu na konto Krzeszowskich
• Wokulski dwa razy dziennie odwiedza Łęckich
• Rozmowa z baronem o oszustwach Maruszewicza – obaj potępiają złodzieja
• Baron prosi o wytoczenie procesu Maruszewiczowi
• Wchodzi Maruszewicz – grozi samobójstwem, bo stracił honor
• Wokulski okazuje łaskę i niszczy wszystkie dowody oszustw

Rozdział XIV – Tempus fugit, aeternitas manet

• Na życzenie Izabeli Wokulski przestaje zajmować się sklepem – skupia się na spółce
• Miłość do Izabeli sprawia, że odczuwa potrzebę pomagania innym
• Rozdaje pracownikom i kontrahentom nagrody przed sprzedażą sklepu
• Pomaga Węgiełkowi urządzić wesele; zostaje ojcem chrzestnym dziecka Wysockiego
• Nie zapomina o Helenie Stawskiej – chce zabezpieczyć jej byt
• Jest tak zakochany, że nie rażą go flirty Izabeli z innymi
• Umiera prezesowa Zasławska – Wokulski nie jedzie na pogrzeb, nie chce opuszczać Izabeli
• Tomasz Łęcki informuje o konieczności wyjazdu do Krakowa – ciotka Hortensja chce zapisać majątek
• Izabela postanawia, że do Krakowa pojedzie też Starski
• Wykazuje litość, bo nie otrzymał tyle spadku po prezesowej, ile oczekiwał
• W pociągu Starski rozmawia z Izabelą po angielsku – Wokulski z panem Tomaszem
• Stanisław zauważa, że Starski i Izabela flirtują i obmawiają go, myśląc, że nie rozumie
• Wspominają wspólne chwile, z wyższością mówią o Wokulskim
• Wspominają zgubiony medalion z metalem Geista
• Wokulski nie wie, jak się zachować – jest zdenerwowany, ale nie reaguje
• Na przystanku w Skierniewicach prosi konduktora o fikcyjną informację o telegramie
• Ma wymówkę, żeby opuścić pociąg – prośba Izabeli nie zmienia jego decyzji
• Izabela zaczyna go doceniać – jest już za późno
• W krótkiej rozmowie ze Starskim uświadamia mu, że rozumiał całą rozmowę
• Bez pożegnania opuszcza pociąg: „Farewell, miss Iza, farewell"
• Zostaje sam na peronie
• Dochodzi do wniosku, że był zaślepiony miłością i nie widział fałszywej natury Izabeli
• Uczucie do Łęckiej odebrało mu życiowe szczęście
• Ma przywidzenia i halucynacje związane ze śmiercią – cierpi, nie widzi sensu życia
• Mimowolnie kładzie się pod pociąg – chce popełnić samobójstwo
• W ostatniej chwili życie ratuje mu brat Wysockiego – dróżnik, któremu Wokulski załatwił pracę
• Zszokowany pada na ziemię, płacze, potem zasypia
• Po przebudzeniu daje dróżnikowi kilkaset rubli i prosi o dyskrecję

Rozdział XV – Pamiętnik starego subiekta

• Rzecki opisuje sytuację polityczną – przepowiada zbliżającą się wojnę
• Osobiście czuje się źle – zdrowie nie dopisuje
• Sens życiu nadają tylko Wokulski i Napoleon
• Funkcjonowanie sklepu po sprzedaży młodemu Szlangbaumowi
• Rzecki stopniowo traci pracę i zajmuje się interesami Wokulskiego
• Stanisław zapewnił mu dożywotnią pensję półtora tysiąca rubli rocznie
• Młody Szlangbaum zachowuje się arogancko i zwalnia pracowników
• Narastające nastroje antysemickie
• Metamorfoza Szlangbauma: jako pracownik był cichy, po przejęciu sklepu – pogardliwy i cyniczny
• Baron Krzeszowski w tajemnicy wynajął pokój tym samym studentom wyrzuconym przez baronową
• Studenci dokuczają Maruszewiczowi, który sam namówił barona do wynajęcia
• Rzecki rozważa wyjazd z Warszawy – chce zobaczyć Węgry
• Przedwczesny powrót Wokulskiego z Krakowa – po jednym dniu zamiast miesiąca
• Na pytania Rzeckiego nie odpowiada – jest załamany
• Nie chce się z nikim widywać, zamyka się w domu, całe dnie leży w łóżku
• Szuman dowiaduje się, że Wokulski wysiadł w Skierniewicach i spędził noc na peronie
• Krążą plotki, że zerwał zaręczyny z Izabelą
• Rzecki przyjął do mieszkania Mraczewskiego adorującego Helenę Stawską
• Gdy Ignacy decyduje się na wyjazd, wysiada z pociągu przed odjazdem
• Nie może rozstać się z Warszawą i ukochanym sklepem

Rozdział XVI – Dusza w letargu

• Wokulski leży w pokoju i wspomina nocne zdarzenia ze Skierniewic
• Jak przez mgłę przypomina sobie powrót do domu
• Codzienne życie po zawodzie miłosnym – apatyczny, zobojętniały, traci poczucie czasu
• Śpi całymi dniami i nocami
• Próbuje przezwyciężyć cierpienie różnymi sposobami – nic nie koi bólu
• Od czasu do czasu odwiedzają go Szuman i Rzecki
• List z Paryża – mąż Heleny Stawskiej nie żyje
• Szlangbaum proponuje przekazanie majątku – Wokulski odmawia
• Rzecki informuje o aresztowaniu Klejna i studentów z powodu awantur z Maruszewiczem
• Żydzi przygotowują się do przejęcia spółki
• Na wieść o śmierci męża Stawskiej Rzecki sugeruje małżeństwo
• Wokulski tego nie chce – myśli o wynalazku Geista
• Rozważa wyjazd do Paryża lub zostanie w Warszawie
• Tydzień przed sesją o przyszłości spółki – liczni interesanci namawiają, żeby nie wycofywał się
• Wokulski odmawia – jest zmęczony i chory
• Rozmowa z księciem – Wokulski krytykuje arystokrację
• Na sesji – spółka przyniosła zysk 18% zamiast 15%
• Spółkę przejmuje młody Szlangbaum, który szybko zniechęca wszystkich
• Wokulski stracił empatię – nie obchodzi go los ludzi ani przyszłość spółki
• Odwiedziny Węgiełka – w ruinach zamku spotkał Starskiego flirtującego z żoną barona Dalskiego
• Węgiełek powiedział baronowi o zdradzie
• Tydzień później przychodzi Ochocki – prezesowa przekazała majątek na cele charytatywne
• Starski chce wytoczyć proces osobom rozporządzającym majątkiem
• Baron chce się rozwieść i wyzywa Starskiego na pojedynek
• Starski uciekł za granicę przed wierzycielami (100 tysięcy długów)
• Baron Dalski zakłada pracownię technologiczną
• Ochocki decyduje się na wyjazd za granicę – w Polsce nie da się być naukowcem
• Rozmowa z Ochockim o nauce daje Wokulskiemu energię
• Kupuje przyrządy chemiczne i zaczyna eksperymenty
• Dzięki nauce odzyskuje siły, częściej wychodzi, zapomina o Izabeli
• Jakiś czas później rozterki wracają – znów zamyka się w sobie
• Spotkanie z panią Wąsowską – proponuje wspólny wypad na wieś
• Izabela nie może przestać myśleć o Wokulskim – jemu to nie robi wrażenia
• Dzięki rozmowie z panną Wąsowską czuje się uwolniony od nieszczęśliwej miłości
• Flirtuje z panią Wąsowską; wracając, zauważa pozytywną zmianę
• Przed domem spotyka Szumana, dołącza Ochocki – rozmawiają o kobietach i polityce
• Pożycza Ochockiemu pieniądze na wyjazd
• Kilka dni później pani Wąsowska wręcza mu list od Izabeli
• Izabela otrzymała 60 tysięcy spadku od ciotki, przyjęła oświadczyny marszałka, ale jest nieszczęśliwa
• Pani Wąsowska przekonuje Wokulskiego, żeby przebaczył Izabeli – on odrzuca propozycję
• Jedzie do chorego Rzeckiego – ledwo wstaje z łóżka
• Rzecki namawia do małżeństwa ze Stawską – Wokulski nie godzi się
• Zamierza wyjechać do Moskwy, ale nie wie, co tam będzie robił
• W końcu nagle opuszcza Warszawę w nieznanym kierunku
• Cały jego majątek kupuje za niską cenę młody Szlangbaum

Rozdział XVII – Pamiętnik starego subiekta

• Wieść o śmierci księcia Ludwika Napoleona – Rzecki nie wierzy
• Nie interesuje się już polityką
• Lisiecki przeniósł się do Astrachania; o Klejnie nic nie wiadomo
• Stan zdrowia Rzeckiego bardzo zły – bez laski nie może się poruszać
• Nasilają się nastroje antysemickie
• Mraczewski oświadcza się Helenie Stawskiej – przyjmuje oświadczyny
• Rzecki wyraża przekonanie, że Wokulski szybko wróci

Rozdział XVIII – …?…

• Rzecki nie domaga zdrowotnie
• W sklepie poza panem Ziębą tylko Żydzi – traktują Ignacego z wyższością
• Rzecki dużo myśli o Wokulskim, który nie daje znaku życia
• Odwiedziny ajenta Szprota i radcy Węgrowicza – przynoszą piwo
• Plotki: Wokulski zbankrutował lub wplątał się w awanturę
• Wchodzi Szuman – wyrzuca gości, troszcząc się o zdrowie Rzeckiego
• Szuman zgadza się, że Wokulski to półgłówek i „polski romantyk"
• Jest przekonany, że Stanisław nie wróci do Polski
• Szuman regularnie odwiedza Rzeckiego i dogląda zdrowia
• Ignacy martwi się o Wokulskiego – nie rozumie, czemu nie pisze
• Wiadomość od Szlangbauma: Wokulski pojechał do Odessy, nie do Moskwy
• Stamtąd chce udać się do Azji i Ameryki
• W połowie września odwiedza Rzeckiego Ochocki – umarł pan Łęcki
• Izabela przyjęła oświadczyny marszałka, ale flirtowała z innymi
• Urażony marszałek zerwał zaręczyny i wyjechał na Litwę
• To doprowadziło pana Łęckiego do udaru mózgu i śmierci
• Izabelę zostawił też kochanek
• Rzecki i Ochocki sentymentalnie wspominają Wokulskiego
• Rozmowa z Ochockim dobrze robi Rzeckiemu – nieco ozdrowieie
• Pod koniec września Szuman przynosi plotkę: Wokulski widziany w lesie zasławskim
• Kupił od górnika dwa naboje dynamitu
• Doktor nie wierzy, ale Rzeckiego to niepokoi
• Na początku października rejent przekazuje testament Wokulskiego
• Ochocki – 140 tysięcy rubli spadku
• Rzecki – 25 tysięcy rubli
• Helena Stawska – 20 tysięcy rubli
• Pozostałe 5 tysięcy dla służby i biedaków
• Spadek nie cieszy Rzeckiego – wzmaga przeczucie, że Wokulski nie żyje
• Pomimo kłopotów zdrowotnych Rzecki pracuje w sklepie bez wynagrodzenia
• Sklep chyli się ku upadkowi pod rządami Szlangbauma
• Rozważa spółkę z Heleną Stawską i Mraczewskim na konkurencję
• Pod koniec października – list od Węgiełka zaadresowany do Wokulskiego
• Wokulski był w kraju; na górze zamkowej w Zasławiu wielki wybuch
• Węgiełek przeszukał pogorzelisko – nie odnalazł zwłok
• Umieścił krzyż z napisem „Non omnis moriar" („nie wszytek umrę")
• Szuman po przeczytaniu listu jest pewny, że Wokulski popełnił samobójstwo
• Rzecki nie wierzy – przekonuje, że Wokulski wysadził zamek, by zniszczyć wspomnienia
• W nocy Rzecki zauważa, że szpieguje go Izydor Gutmorgen
• Ma pilnować, czy Ignacy nie kradnie
• Rzecki śmiertelnie się obraża
• Postanawia założyć konkurencyjny sklep
• Pisze list do Heleny Stawskiej i Lisieckiego
• Jest już za późno – chwilę później umiera, przypomniawszy sobie całe życie
• Z Petersburga powraca Ochocki – Izabela wstępuje do klasztoru
• Ochocki postanawia wyjechać za granicę na zawsze
• Nad zwłokami Rzeckiego (z kieszeni wystaje list z napisem „Non omnis moriar") Szuman mówi: „Umarł ostatni z romantyków"

Zakończenie – losy głównych bohaterów

• Stanisław Wokulski – prawdopodobnie popełnił samobójstwo, wysadzając się dynamitem w ruinach zamku w Zasławiu. Jego ciała nie odnaleziono, co pozostawia zakończenie otwartym.
• Ignacy Rzecki – umiera w sklepie, który był całym jego życiem. Do końca pozostał wierny ideałom bonapartyzmu i wierzył, że Wokulski żyje.
• Izabela Łęcka – po stracie ojca, zerwaniu zaręczyn z marszałkiem i porzuceniu przez kochanka wstępuje do klasztoru.
• Helena Stawska – przyjmuje oświadczyny Mraczewskiego; otrzymuje 20 tysięcy rubli spadku od Wokulskiego.
• Julian Ochocki – otrzymuje 140 tysięcy rubli spadku i wyjeżdża za granicę, by poświęcić się nauce.
• Henryk Szlangbaum – przejmuje sklep i spółkę Wokulskiego, ale prowadzi je gorzej niż poprzedni właściciel.
• Kazimierz Starski – ucieka za granicę przed wierzycielami z powodu 100 tysięcy rubli długów.